꧁✧꧂

꧁✧꧂

Uyandığımda sen hala uyuyordun. Nefes alışını seyrettim. Rüya görüyordun… Alexsandre? Beni arıyormuş gibi elinle hafifçe yokladın. Göz kapakların kıpırdadı, sonra yine uykuya daldın. Gözlerinin arasından bir damla ter yuvarlandı. Yuvarlandı, aktı. Yan tarafta bebekten ufak bir inilti yükseldi. Kapı gıcırdadı. Bahçeye çıktım, ve ağladım. O anın hiç bitmemesini istemiştim! Uçmasını engellemek için bir kelebeği iğnelemek ister gibi. Denize karşı yazıyorum sana, hareketsiz, gözden kaybolmuş. Ev, sıcak süt ve yaş yasemin kokuyor. Sana yazıyorum, seninle konuşuyorum. Böylece kendimi sana yakın hissediyorum. Tehdit ediyorum, direniyorsun. Senin yaşamını tehdit ettiğime inanıyor musun Alexsandre? Ama ben, aşık bir kadınım sadece. Gece sana baktım. Uyuyor muydun, yoksa sessizce uzanıyor muydun bilmeden. Düşüncelerinden korkuyordum. Sessiz dünyana nüfuz ederek seni ürkütmekten korkuyordum. Sonra bedenimin konuşmasına izin verdim, iyi bildiğim tek lisan, çünkü o zaman tehdit edilmiş hissetmiyorsun. Ben sadece aşık bir kadınım Alexsandre. Kumlarda çırılçıplak yürüdüm. Rüzgar esti, bir tekne geçti. Sen uyandıramayacağım kadar uzaktaydın. Üzerimde hala sıcaklığını hissediyordum. Beni hayal ettiğini hayal etmeye cesaret edemiyorum! Ah! Alexsandre bir an bile inanabilsem buna, senin beni hayal ettiğine, koca bir çığlık oluverirdim sadece.

İki kitap arasında seni çalmaya çalışıyorum. Hayatın yakınımızda geçiyor, kızınla benim yakınımızda, ama asla ‘bizimle’ değil. Biliyorum bir gün gideceksin. Gözlerinde uzak rüzgarlar esiyor. Ama bugün, bu günü bana ver. Sanki son günmüş gibi. Bu günü bana ver!

İşin en acıklı kısmı ise bütün gün zengin baba rolünü oynayıp

çekim bitiminde eve gitmek için soğukta, köşedeki durakta

dolmuş beklemem olmuştur.”