"The Boy Wonder"

Nakakatawa lang na post pala 'to di ko pa nga tapos ikwento ok edit ...

Medyo matagal na din nung huli akong nakapag post dito. Bale ang nangyare sa akin nitong mga nakaraang buwan ay:

Bumalik na ang re-mark ng IELTS ko last week at it remained unchanged so kailangan ko siya ulit itake at gagastos na naman ako hayy. Next week na ata yung exam ko at di pa din ako nag seseryoso sa pag aaral.

Kasabay ng pag labas ng re-mark ang pag pasok ng date ng aming visa interview na magaganap na sa october. Nagulat ako ang bilis lang. Dahil dito in less than two months dapat nakapag take na ako ng nclex kasi kating-kati ng umalis sila mama.

Lagi akong nag po-procrastinate nitong mga nakaraang araw at kagabi nag backread ako ng mga pinoy RN's at mga USRN's kung pano sila nagsimula sa career nila. Ang saya lang, yung iba swerte at yung iba naman nag sikap talaga pero either way nakaka-inspire pa din yung mga story nila at paano sila nag start from their humble beginnings.

A well known speaker started off his seminar by holding up a $20 bill. In the room of 200, he asked. “Who would like this $20 bill?"

Hands started going up. He said, “I am going to give this $20 to one of you - but first, let me do this."

He proceeded to crumple the 20 dollar note up. He then asked. “Who still wants it?" Still the hands were up in the air.

"Well," he replied, “what if I do this?" He dropped it on the ground and started to grind it into the floor with his shoe. He picked it up, now crumpled and dirty. “Now, who still wants it?"

Still the hands went into the air.

"My friends, you have all learned a very valuable lesson. No matter what I did to the money, you still wanted it because it did not decrease in value. It was still worth $20. Many times in our lives, we are dropped, crumpled, and ground into the dirt by the decisions we make and the circumstances that come our way. We feel as though we are worthless; but no matter what happened or what will happen, you will never lose your value.

Dirty or clean, crumpled or finely creased, you are still priceless to those who love you. The worth of our lives comes, not in what we do or who we know, but by …WHO WE ARE.

You are special - don’t ever forget it."

Aminado naman ako na bukod sa blood cells at fluids and electrolytes ay nag cicirculate din sa buong katawan ko ang kakuriputan. Back in my college days kapag nag ddate kami ng girlfriend ko KKB kami, grabe nakakahiya lang kapag naalala ko ngayon haha! Nung mga first few dates namin ako pa nag babayad lahat hanggang sa naubos ang ipon ko at namayat ang wallet ko pati din ako pumayat dahil hindi na ako nakakakain ng tama kakaipon ng pang date. Tapos ayun buti na lang nakaramdam si girlie na naghihikaos na ako haha! After nun lagi na kaming KKB at eto pa everytime na kakain kami sa labas laging 100 pesos lang ang budget.

Kapag kasama ko naman ang friends ko at may inuman for instance tapos mag aambagan, ako yung palaging pinaka konti yung iaambag at medyo pahirapan pa ako isama sa mga galaan kasi ayokong gumagastos. Nung nagkatrabaho na ako sabi ni papa na ang first sweldo daw dapat ipinang lilibre sa family para daw swerte, di ko alam kung feng shui ba yun o imbento lang niya? Pero sinabi din niya yun kay kuya at nanlibre siya dati nung unang sweldo niya pero ako dineadma ko lang ang sinabi niya grabe no pati family ko kinukuriputan ko.. Medyo bad boy.

July 1 last year ang huling araw na pag take ko ng PNLE at sa puntong yon ang gusto ko lang mangyare ay matapos ko na yung exam at makawala na sa pagdurusa na dinaranas ko. Sabi ko sa sarili ko noong mga oras na yon na kakalimutan ko ang mga nangyare sa exam at mag rerelax na lang. Ganun nga ang nangyare wala akong maalala masyado kaya wala din akong maikwentong matino basta may ma-ipost lang. Dapat pala ang title nitong post ay “the lost memories of my PNLE experience"

Kung may naalala man ako siguro yun yung mga sayings and superstitions na pinagsasabi ng mga nag take ng board exam at eto ang iilan sa mga yun;

Superstitions:

1. Baliin ang mga ginamit na pencils pag natapos na sa exam (para daw di na umulit).

2. Sipain ang upuan at bulungan na hindi na babalik (kahit parang kabaliwan na binubulungan ang isang non-living object ginagawa pa din ito ng iba dahil kailangan talagang pumasa)

3.Wag lilingon sa pinanggalingan na room pagtapos ng exam (para daw hindi na din umulit at bumalik, ang pambasag naman ng iba ay "talagang hindi ka na babalik sa room na iyon dahil sa iba ka na mag eexam kung sakaling umulit ka")

4. Mag pa-bless ng mga gagamitin sa exam tulad ng pencil at eraser baka sakaling mag ka power na tumama ang mga sagot at makapasa.

Sayings:

1. 100% <insert school/batch name here> (eto ang isa sa mga pabiritong sinasabi ng mga takers lalo na before exam, shempre naman pag nangyare ito wala nang kaba factor dahil alam mo na pasado ka na pero pag hindi ganun ang nangyare, i’m sure di na mapapakali ang isang taker kahit 99% pa yan at hindi titigil sa pag search sa net kahit gaano pa kabagal malaman lang na hindi siya ang 1% na yon).

2. Ang hirap ng NP ___ (Bibihira lang ang mga taong nadadalian sa lahat ng NP, palaging merong area na talgang mafifeel mo na tagilid ka at mapapapasabi ka na ang hirap)

3. To God be the glory! ( Madalas din sabihin eto pag pasado na! Eto ang maganda sa mga PNLE takers hindi nakakalimot sa Itaas. Kadalasan pa nga hindi na maexplain nung iba kung paano sila nakapasa. Matinding divine intervention nalang talaga siguro ang ginawa ni God).

My three months of nursing job has finally come to it's end last march 31. I learned and experienced a lot of nursing skills that I haven't even done in my life as a student. Pero bukod dun sa skills, higit sa lahat ay yung confidence na naacquire ko in handling different kinds of situations in the hospital, kahit yung mga simpleng tanong lang nang relative na kung dati ay di ko alam kung pano lusutan  at ihandle pero ngayon kaya na. Siyempre pati din yung mga life and death situations na dati ay natataranta pa ako at di ko pa alam ang gagagawin na ngayon ay may presence of mind na ako. 

Sa salary ko naman na naipon ko alam ko na dalawa lang ang pwedeng mangyare dun it's either 1) Mauubos yon. OR  2) Dadami yon. Dati naisip ko na kung saan ko siya gagastusin tutal sa number one lang naman kadalasang bumabagsak ang karamihan so naisip ko na gastusin yun sa makabuluhang bagay hindi yung mauubos lang siya pang labas-labas kasama ang mga kaibigan ko. Dapat ipang seseminar ko siya or ipang bbraces ko at bibili ng isang  tablet  pc para mabasa ko ang mga gusto kong e-book na mag iincrease ng knowledge ko sa pagpapayaman ng mind, body at soul. Pero naisip ko na bakit hindi ko na lang gawin ang number two tutal pag dumami yun mabibili ko na lahat ng kailangan ko plus hindi pa ako mauuwi sa number 1. So nag isip ako ng idea kung paano ko gagawin yun at naisip ko tutal naman isa sa pinag buhusan kong aralin ang pag insert ng IV sa pedia edi yun na lang ang gagamitin ko para ma achieve ko ang number two. So ininvest ko ang naipon ko sa IV gluta at surprisingly ang dami ko na agad customer. In less than 4 days nabalik na ang inilabas ko at kumita pa ako ng medyo ok. Nakokonsyensya nga ako kasi ang mahal ko mag benta haha. Anyway satisfied naman sila sa service ko kasi ang gaan daw ng kamay ko di daw nila na feel yung sakit (kilig much naman ako haha).

Since nag start yung ward duty di ko inexpect na sa araw-araw na lang na ipinasok ko lagi na lang toxic yung environment at ang gulo ng sistema dahil siguro bagong bukas at puro baguhan kami sa shift ko. Late kami lagi umuuwi tapos delayed ang meds, di kumpleto ang charts at sobrang gulo ng ward. Dahil nga ako ang senior nasa akin yung responsibility na i-maintain yung flow ng maayos na trabaho dun sa shift ko at parang nakadagdag yun sa stress na dinadala ko. Sa sobrang burned-out ko sa work umabot na ko sa point na ayaw ko na mag nurse, imagine in less than 15 days on ward duty ayaw ko na maging nurse?? Ganun na kabigat yung nafifeel ko nun at sinisisi ko yun sa pangit na sistema ng ospital. Isa sa mga sistema na sobrang ayaw ko is yung sa meds namin, kami ang pupunta sa pharmacy para bilhin ang mga prescribed meds at fluids at kung ano-ano pa pero dapat dun lang sa shift mo, bawal ibili yung next shift. Tapos kailangan munang pumunta sa bedside para pirmahan ng patient or relative ang mga bibilhin namin. So ubos na oras sa papirma pa lang ng bawat isang patient at pag naipon na lahat ng prescription ibababa na yun sa pharmacy at mag hihintay ka ng halos isang oras bago makuha ang mga yun. 

Dahil nga sa pangit na sistema na lagi kong sinisisi kung bakit toxic kami palagi. Naisip ko na ayoko nang pumasok at wag na ituloy ang 4 years kong pinag hirapan na nursing profession. Lahat nung nafifeel kong hype na malaki na ang naging improvement ko since nag start ako mag work ay nawala na lang bigla, nafeel ko na hindi pa din pala ako ganun nag improve katulad ng iniisip ko at nafeel ko na hindi ko na kaya. Nung off duty ko nung march 14 pinag nilayan ko ang problema ko. Isa pala sa napansin ko kung bakit hirap na hirap ako ay dahil nakalimutan ko nang humingi ng tulong sa KANYA. Dahil toxic araw-araw nakalimutan ko na mag Pray at humingi ng guidance bawat bangon ko sa umaga. Imbis na prayer ang unang iniisip ko sa umaga ay katoxican na kahaharapin ko sa buong araw ang una kong naiisip at bago naman matulog iniisip ko pa din ang naging toxic day ko at nakakalimutan ko na din mag dasal. So ayun shinift ko na ulit yung negative thinking ko this past weeks at pinalitan ko ng positivity at siyempre di ko na kakalimutang humingi ng tulong kay God, baka yun na ang maging solusyon ko sa pag papatuloy ng career ko.

Dapat nasa pedia ward na ako nung pumasok ako dito sa bagong hospital ko pero naudlot ang pag open ng mga wards for no apparent reason. Sa March 4 pa daw ang opening kaya kaming mga ward nurses ay dinala muna sa ER at dun kami naka schedule until march 3! Okay naman sa akin dahil gusto ko din matutunan maging ER nurse. Medyo di ko lang masyado mafeel yung pagiging ER nurse kasi ang dami namin per shift, siguro mga 12-18 nurses kami per shift sobrang dami haha. Pero dahil gusto ko matuto, palagi akong nag oobserve at minsan nag vovolunteer din na gawin yung mga bagay na di ko pa nagagawa noon.

So far ok naman ang kalagayan ko as a nurse at nag papakadalubhasa ako sa pag insert ng I.V. sa mga chikitings dahil sa tingin ko sila ang basis ng pagiging magaling sa pag insert at dahil sa pedia nga ang experience ko sa dati kong pinapasukan, mas may edge (kunwari) ako sa iba in terms of i.v. insertion. Masaya ako na nakikita ko yung improvement ko as a nurse pero mas natutuwa ako na may naiinspire ako na mga kasamahan ko sa work na parang nag iiba yung mindset nila na kung kaya ng isang baguhan na nurse na katulad ko yung skill na "ganito" i'm sure kaya din natin yun.