İsimsiz

Bu dünyada kimseye güven yok ne kadar verirsen o kadar üstüne geliyorlar. Kim olurda olsun.

Kızım bugun büyüdü sanki. Hali tavrı bir başkaydı. 2. Dışı de yolda cok zorlanıyor.

Aklıma bir sürü şey geliyor buraya yazacak ama imkan olmadan kafamdan uçup gidiyor.

40 yaşıma girdim... Ne ara zaman böyle aktı hiç bilmiyorum. Eskiden ne büyük gelirdi 40 yaşındaki insanlar bana. Oysa ben aynı benim 40 da olsam.

Büyük beden kadin giyimini kim tasarlıyor acaba, leoparlar deriler havada uçuşuyor. Herhalde anne olduysa kilo aldıysa bunları sevmek zorunda saniyorlar. Düzgün bir şeyin sadece daha büyüğünü yapacaksiniz. Ama her olaydan bir vazife cikariyor iste insanlar. Bir de kizim alkış yapmayı öğrendi. Çok mutlu oluyor yapabiliyorum diye. Ben de cok mutlu oluyorum öğrenebiliyor olmasına. Bir de kiz çocuklarını yetişkin gibi giydirmek istemiyoruz çocuklar bebekler bebek gibi kalsın mümkünse.

Uzundur yoktum buralarda. Kendimi annelik meselesi içinde kaybettim. Son günlerde kendimi sorguluyorum ben bu hayatın neresinde varım diye. Bebeğimi cok seviyorum ama varsayilan ebeveyn olmak zor ve yorucu. Babalar ne yapsam lütfetmis oluyor ama anneler hep mecbur. Neyse bugun olacağını bildiğim bir sey oldu ve kayinvalidemle telefonda tartıştık. Sonra o hakli çıkmak icin klasik kozlarını oynadı. Onu zaten biliyorum da eşim de simdi bana küs. Bana küsünce babalık makamını da terk ediyor adam. Sanki bu çocuğu ben tek başıma yaptim. Oruç tutacak beni böyle üzüp. Allah kabul etsin ne deyim. Bana yapılanlar degil de benim tepkim sorun oluyor. Ben de bir yerde patlarım ama bakalım. Ha bir de yüzüm tamamen kabardi, kasiniyor doktora gittim. Stresten de olabilir dedi. Psikolojimi zaten söylemiyorum. Ben cok yalnızım. Uzundur yalnızım. Herkes elbet yaptiginin cezasını çeker inşallah.

Yaklaşık iki aydır bogazim agriyor resmen. 3 defa doktora gittim. 2 defa antibiyotik bitirdim ama bir gün iyi iki gün kötü devam ediyor. Geceleri yutkunamıyorum. Sabah daha iyi aksama doğru geri geliyor. Yoruldum cok. Kendimi iyi hissetmek istiyorum artık.

Bugun güzel bir gündü demem gerekirken aksine zor bir gün oldu benim için. Kizim ilk defa bu kadar zorladi bizi. Uyumadi. Durmadi. Sanırım dün ettiğimiz muhabbetten etkilendi uslu olmasi konusunda bugün tam tersiydi. Sabah arkadaşıma kahvaltiya gittik. Ama evden bir çıkışımız var harala gürele. Bir de eşim rahatsız belinden. Dışarıda felaket bir rüzgar. Neyse gittik güzel kahvalti hazirlamis arkadasim ettik. Sohbet muhabbet. Aksam anneme ugradik ordan cikinca bana annemdeyken bir huzursuzluk geldi ve tüm aksam beni etkisi altına aldı. Sabrım cok zorlandi. Dinlenmek istiyordum ama ancak bu saate uyudu bizim hanim. Stresliyken her sey daha zor oluyor. Bir de kizim arkadaşımın kuşundan korktu. Veya kus beni ısırınca verdiğim tepkiden korktu biraz ağladi. Anneme de gidince kediden biraz korktu. Gece eşimin kucağındayken beni istedi cok net ve atıldı bana. Sonra uyutmaya çalışırken de ben odadan çıktım diye ağladı. Kendini de bizi de cok yordu essek sıpası. Evde hasta biri olunca ben sinirli oluyorum. Babamın kötü huylarından bu geçmiş bana da sanırım. Nur içinde yatsın... Bir zamanlar benim de babam vardi!

Hayatta en zoru şeylerden biriymiş evladına aç iken onu doyuramamak. Bebek emmek istiyor ama benim sütüm yok. Beni üzüp canimi sıkan kim varsa hakkimi helal etmiyorum. Onların yüzünden böyle oldu. Vicdan diye bir sey yok. Elbet gün döner. Merhamet etmeyene merhamet etmiycem. Unutursam ben salağım çünkü bu da burda dursun.

Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. Son bir hafta ataklarım art arda geliyor. Her sey üstüme üstüme geliyor sanki. Ücretsiz izne ayrılacağım ondan korkuyorum, ise döneceğim zamanı düşünüyorum ondan korkuyorum. Bebeğimi büyütmek ne kadar zor diye düşünüp gelecekten korkuyorum. Açıkçası iyi olmadığım zamanlar hayat bir korku yumağı haline geliyor bana. Eşim işe gidecek yalniz kalacam diye korkuyorum. İnsan yaşamaktan korkar mi ben korkuyorum işte. Ve yaşam enerjim sıfır, bebeğimi alıp bi yürüyüş yapayım diyorum yok enerjim yok. Anne olmak icin cok mu geç kaldım yoksa ankisiyetem mi beni zorluyor bilmiyorum. Son bir kaç gundur midem de bulanmaya başladı. Kötü olduğum dönemler böyle oluyor. Bugün de tüm gün içimde tedirginlik vardi. Ha bir de yalnızlığım diz boyu. Tutunacak kimsem yok. Eşim de elini taşın altına koymak istemiyor. İstiyor ki kimse üzülmesin ama hep üzülen ben oluyorum. Sütüm de cok azaldı. Cok üzdüler beni. Hala da üzülüyorum. Üstelik hep dört duvar arasındayım. Hayatımın beni ne kadar hirpaladigini gören veya anlayan yok. Dua ediyorum ki kötü olup evladımı başkasına muhtaç etmeyeyim... 10.01.2026

Son günlerde cok tahammülsüzum sanırım sürekli evde olmak beni yordu. Bir de ek gıdaya geçiş durumu var. O da başka bir korku. Anksiyeteye ilk yakalandığım donem ataklarım gelince yutkunamıyordum. Simdi bebeğime bir seyler yedirirken boğazında kalirsa korkusu var. Umarim kolaylıkla hal ederiz. Öğretmem gereken o kadar cok sey var ki. İnsan yetersizlik hissi ile boğuşurken yapmak zorunda olduğun şeylerin çoğalması da bir dert. Keşke hic korkmadan yaşayabilsem su hayatı. Ama ne mümkün. Bizim gibi olmayan insanlar icin hayat nasil merak ediyorum. Huzur ile yaşamak mesela...

En son ne zaman kendim icin bir sey yaptim baktim ya da aldım hatırlamıyorum. Bugun o kadar bunaldım ki evde. Günlerim birbirinin aynısı. Tek başıma mücadele ediyorum çogunlukla. Beni üzen şeyler de çok. Çocuk sahibi olunca gördüm ki kimse senin evladına senin onların çocuklarına yaklaştığın gibi yaklaşmiyor. Bazı şeyler çok boşunaymiş. İnsan ancak başına gelince anliyor. Sen onun çocuğuna dünyaları vermek istiyorsun. O seninkini kıskanıyor. İnsan kendine yapılanı hazmediyor da çocuğuna yapılan haksızlığa karşi bir zırh örüyor. Yalnızlık bir mecburiyetten cok bir seçim halini alıyor gün gün, yıl yıl.

Unutursam diye buraya yazayim. Bu gece de sabah ettik. Cicek yeni uyudu. Uykudan gözünü açıp bizi görünce gülmesi insanın bütün olmazlarini yıkıp geçiyor. Bir de canim kizim bal köpkem var. Bu saat olmus ben uyumadım diye o da uyumuyor. Sonra diyorlar niye bu kadar seviyorsun. Bu vefa kimde var. O kadar üzülüyorum ki yaşlandı ona rağmen yatıp dinlenmiyor evin içinde ben nereye o oraya dolanıp duruyor. Yaslandigi icin korkuyorum da. Allah gecinden versin. Çok seviyorum. Bunu böyle duygulu bir köpegi olmayan anlayamaz. Canim kızlarım. Dünya uyanacak 2 saate bizse neredeyse yeni uyumuş olacağız. Biliyorum elbet bir gün bu da geçecek...

Annelik delilik dedikleri öyle hakli bir sözmüş ki. Uykusunda ağlıyor Çiçek içim gidiyor. Dünya yıkılsa da o ağlamasa diye geciyor içimden. Ne olacak oysaki ağlasa ama işte için aciyor öyle bir delilik hali. O dudağını büzüp ağlayınca ne yapsam da sussa diye düşünüyorum hemen. Eskiden anneler çocukları ağlamasın diye her şeyi yapınca ya da ses çıkarmayınca kızardım. Anne olunca niye öyle yaptıklarını anladim. Sinanmadiğin sınavını konuşmak kolay olurmuş ya o misal. Akıllandık...

Artik bedenim uykusuzluğa dayanamıyor sanırım. Uyuduğum zaman da dayak yemiş gibi uyanıyorum. Hiç halim yok. Cicek halen gece ayakta gündüz uyuyor.

Günlerdir bir kaç saat uyuyorum. Üstüne bir de misafirim var. Uyku gözümden akıyor. Agri kesici aldım artık.