#panikatak

Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. Son bir hafta ataklarım art arda geliyor. Her sey üstüme üstüme geliyor sanki. Ücretsiz izne ayrılacağım ondan korkuyorum, ise döneceğim zamanı düşünüyorum ondan korkuyorum. Bebeğimi büyütmek ne kadar zor diye düşünüp gelecekten korkuyorum. Açıkçası iyi olmadığım zamanlar hayat bir korku yumağı haline geliyor bana. Eşim işe gidecek yalniz kalacam diye korkuyorum. İnsan yaşamaktan korkar mi ben korkuyorum işte. Ve yaşam enerjim sıfır, bebeğimi alıp bi yürüyüş yapayım diyorum yok enerjim yok. Anne olmak icin cok mu geç kaldım yoksa ankisiyetem mi beni zorluyor bilmiyorum. Son bir kaç gundur midem de bulanmaya başladı. Kötü olduğum dönemler böyle oluyor. Bugün de tüm gün içimde tedirginlik vardi. Ha bir de yalnızlığım diz boyu. Tutunacak kimsem yok. Eşim de elini taşın altına koymak istemiyor. İstiyor ki kimse üzülmesin ama hep üzülen ben oluyorum. Sütüm de cok azaldı. Cok üzdüler beni. Hala da üzülüyorum. Üstelik hep dört duvar arasındayım. Hayatımın beni ne kadar hirpaladigini gören veya anlayan yok. Dua ediyorum ki kötü olup evladımı başkasına muhtaç etmeyeyim... 10.01.2026

To znów się dzieje, proszę zrób żeby przestało. Pomóż mi...

İçinize düşen o ateş,aniden gelen ölüm korkusu,o an dindiremediğiniz iç sesiniz,yaptığınız her şeyin koca bir hata gibi gelmesi,tüm bedenine kök bağlayan güvensizlik duygusu,zihninde sesi kesilmeyen çığlıklar,kalbinin bedeninden çıkmak istercesine ritminin artması bunların hepsi koca bir anksiyete eşiği...

Die Panik, sie ist immer da. Ich versuche sie zu unterdrücken und zu verbergen, ich überspiele sie. Doch sie ist in jeder freien und ruhigen Minute da und bricht hervor.