Melis

Siz bir çiçeği dikenleriyle beraber sevmiyorsunuz, sırf görüntüsü güzel diye seviyorsunuz. Elinize aldığınızda da dikenleri parmağınıza batıyor, kanatıyor ve çiçeği atıyorsunuz, işte bu yüzden mutsuz kalmaya mahkumsunuz. Çünkü sevmenin ne demek olduğunu bilmiyorsunuz. Gerçi benim bilmem de pek fayda etmedi, çünkü ne kadar sevdiysem o da bir o kadar sevmedi. Yalnızlığımdan gocunmam pek, ama bu sefer sevilmeyen yanlarım acıyor. Sevilmeyen dediysem vücudumun her noktasına hançer saplıyorlar gibi. Ama artık sanırım son vereceğim, son bir acı; belki boynum kırılır, belki nefessiz kalırım, belki de soğuk bir namlu kalbimin boyasını akıtır. Ama sizden son bir ricam var, yalvarırım kimseyi üzmeyin…

Ben başlangıçları pek yapamam, bu yüzden de asla muhabbet kuramadım. İnsanlarla da aram pek iyi değil zaten, dışlanmışım ziyadesiyle. Kimsem olmadığından kitaplara sığındım, onlar dost oldu, yoldaş oldu. Hep bir insan yaratırdım kafamın içinde, görünüşü önemsizdi ama güzelliğini bin cennete bedeldi. Sonunda onu buldum ama… Onunla da konuşamadım, gözlerine baktığım zaman ellerim, ayaklarım bağımsızlığını ilan edip titremeye başlıyordu. Yüzlerce hatta belki binlerce kitap okumuştum, hep hayal ettiğim insandı o. Yani en azından öyle sandım, belki öyledir de bilmiyorum. Geçen gördüm ama görmemeyi yeğlerdim, yanında üç kişi vardı ikisi çocuk olmak üzere. Arkadaşının kızlarıdır dedim ‘’anne’’ dediklerini duyana dek ardı sıra zaten yanındaki adam dudaklarından öptü. Aslında ben vedaları da pek beceremem, zaten bu mektubu da sen okumazsın. Belki diye yazıyorum, belki okursun, belki sevdiğimi bilirsin. Ama bu saatten sonra da çok geç sanırım, çünkü seni içimde öldürmek amacım. Kafama sıkarsam, kalbim atmasa da içimde yaşarsın. İçimde sen de ölesin diye kalbime sıkıyorum bu kurşunu. Ve sen sevdiğim kadının kocası, onu üzme…