What a perfectly stupid time we would have.

Öyle tezat ki o kadar güzel duruyorsun ki, sanki hiç üzülemezmişsin gibi.  

Aşırı daralıyorum şu an var ya.

Gitmek, yaşamak istediğim şehirler var ama hep kafamda ya beklediğim gibi olmazsa, ya bana yeteri kadar büyük gelmezse o şehir diye düşünüyorum. Bir şehirde tıkılı kalmaktan korkuyorum yani. Ben de gitmek istediğim her yere giderim, her zaman bir şehirde vakit geçirmek zorunda değilim diye düşündüm ve bu fikir hoşuma gitti. Yeni yerler keşfetmek, bir sürü insanla tanışmak istiyorum ama hayatımda bunun bir süreklilik ya da rutin olmasını istemiyorum. Her gün keşifler yapmak ve yeni insanlar tanımak istemiyorum ama belki sık sık belki arada sırada böyle şeyler yaşamak istiyorum. Sonuç olarak kendimi sınırlandırmak zorunda olmadığımı, bir şehirde değil dünyada yaşadığımı hatırladım tekrardan. Ömrümün yettiğince, yavaşça dünyayı keşfedebilirim. :)

Bir şeyler oldu, bir şeyler yaşandı. Güzeldi, kötüydü, mutluydu, üzücüydü... Oldu ve bitti. Şu an buradayım. Sadece şimdim var. Bir yola girdim, daha doğrusu bir ormana, ucunu bucağını göremediğim, ben bu yolun sonunu bulurum dediğim. Kayboldum. Sık ağaçların arasında, karanlığın arasında, aynılıkların arasında. Kayboldum. Ne olursa olsun kafamı geceleri gökyüzüne çevirdiğimde bana eşlik eden ayı ve yıldızları görüyorum, sabahları başımı kaldırdığımda en sevdiğim renkte olan gökyüzünü görüyorum. Kayboldum. Yine de kafamı gökyüzüne çevirdiğimde hala tebessüm edebiliyorum. Kayboldum, ama halledeceğim.