ο εγκέφαλός μου ναυτικό σχοινί
κουβαριασμένο
ξεμαλλιασμένο απ’ τους καιρούς
και το αλάτι
κάθε ίνα και μια λέξη
κάθε νήμα ένα ερώτημα
τυλίγεται σφιχτά
γύρω απ’τη σπονδυλική μου στήλη
και σέρνεται μέσ’ απ’ τα σώθηκά μου
σαν πεινασμένο φίδι
χωρίς στόμα
το’ δεσα σταυρόκομπο σ’ έναν κρίκο
σκουριασμένο
και τ’ ακούω να κροταλίζει
στον πάτο της μήτρας μου
και της αβύσσου

























