#amfilyki

σαν το φάρο

που από κάβο απόγκρεμνο

μετράει δεύτερα

κι ενδοιασμούς

περαστικών ψαράδων

σαν τον κέρσορα

που αναμένει ανελλιπώς

την επόμενή του κίνηση

χωρίς ο ίδιος ποτέ

να την γνωρίζει

σαν το φλας

που ξέχασε η μάνα μου

αναμμένο

όταν πήρε τη στροφή

ότι δεν έχω δικαίωμα στον πόνο

γιατί ο πόνος προϋποθέτει κόπο —

κι εγώ δεν κόπιασα για τίποτα ποτέ

παρά μόνο για να μην πνιγώ

στη δίκη μου οργή

στη δική μου έκσταση

και στη δίκη μου μοναξιά

ίσως γι’ αυτό να καταλήγω κάθε μεσημέρι

να παίζω πλακωτό με τη ντροπή

με ζάρια κούφια

κακοζυγισμένα

γνωρίζοντας εξ αρχής ότι θα χάσω

να πετάω τις ζαριές χωρίς να ξέρω

ούτε να μετράω

να κουνάω τα πούλια με το βλέμμα αλλού

κι εκείνη να ρίχνει ντόρτια

πλακώνοντας κάθε παράθυρο και πόρτα

που κατάφερα ν’ ανοίξω το ξημέρωμα

ίσως το χειρότερο να είναι που νιώθω

ότι δεν έχω δικαίωμα στο φόβο

γιατί ο φόβος προϋποθέτει απειλή —

κι εγώ δεν απειλήθηκα από τίποτα ποτέ

παρά μόνο από μένα την ίδια

όποτε μου θυμίζω ότι δεν έχω δικαίωμα

να πονώ

κι η νύχτα άστερη

όσο οι πόλεις γύρω πέφτουν

σα σαπισμένα μήλα

για τρεις σταγόνες λάδι

απελπισμένοι

με μάτια ψαρίσια

κοιτούν από την κλειδωμένη

εξώπορτα

μια σκιά με τρούλινο κεφάλι

και τρία χέρια ακονισμένα

απ’ τις κραυγές αθώων

με βράγχια από το φόβο

φουσκωμένα

φυσούν με ορμή καράβια

κάραβια μάλλον χάρτινα

που με τα χέρια έφτιαξαν

οι ίδιοι σαν παιδιά

και με παλάμες ριζωμένες

στους τοίχους που οι παππούδες τους

ανόρθωσαν

προσεύχονται σε έναν θεό κωφό

και προσκυνούν

Μεταξουργείο

τέλος Ιούλη του εικοσιδύο

η γειτονιά ιδρωμένη

από τη μουσική

που παίζουν τρία κοντινά μπαράκια

κι ο αέρας φυσάει καυτός

σα ν’ άνοιξε κάποιος το φούρνο

εμείς με τα εσώρουχα

κι έναν πύραυλο που έφερες

απ’ το περίπτερο

να λιώνει στου καθενός το χέρι

κοιταζόμαστε για κανα τρίλεπτο

χαζογελώντας

γιατί με κάθε γλειψιά

θυμόμαστε

ότι το ψάξιμο

μια ερώτηση δίχως ερωτηματικό

παίρνω αναπνοή για μακροβούτι

και φυσάω με μάτια ορθάνοιχτα

μες στο τασάκι

που είχα σχεδόν δυό χρόνια

ν’ αδειάσω

τα χέρια μου μουτζουρωμένα

απ’το παράπονο

τα βλέφαρά μου κολλημένα

απ’τις στάχτες

τσιγάρων που δεν καπνίστηκαν ποτέ

κι αναμνήσεων

που ανήκουν μόνο σ’ έναν

κι εγώ ακίνητη

όσο σκάνε γύρω μου σα βόμβες

οι γόπες που σβήναμε

ο ένας

πάνω στο μάγουλο

του άλλου

να δούμε ποιος θ’ αντέξει

ίσως ν’ αρκεί τ’ ότι αισθάνομαι πως πρέπει να πάρουν σώμα οι σκέψεις για να τις πάω βόλτα. κάποιες για να τις μπουκετώσω.

κουβαριασμένο

ξεμαλλιασμένο απ’ τους καιρούς

και το αλάτι

κάθε ίνα και μια λέξη

κάθε νήμα ένα ερώτημα

τυλίγεται σφιχτά

γύρω απ’τη σπονδυλική μου στήλη

και σέρνεται μέσ’ απ’ τα σώθηκά μου

σαν πεινασμένο φίδι

χωρίς στόμα

το’ δεσα σταυρόκομπο σ’ έναν κρίκο

σκουριασμένο

και τ’ ακούω να κροταλίζει

στον πάτο της μήτρας μου