Safe Space

Andito na naman siya.

Andito pa rin siya.

Isang hakbang palayo sakanya

Ngunit tila ba ayaw pakawala.

Bawat gising sa umaga,

Pagod at hirap sa paghinga.

Pag-asa ay di maaninag

Sa isipan ay marami bumabagabag

Dinig mo ba ang bawat yabag?

Yabag ng mga paang papalapit sa liwanag.

Andito na naman siya.

May nakilala ako from tiktok live, and mental health advocate siya. May group kami na laging active everytime na maglalive siya. And Choco, in particular, decided to create a group chat, para magkausap-usap pa kami even after live.

Nagstart ‘to probably a week ago. Everyday nagkakapalitan kami ng conversations like we’re friends for a long time. Every night nagkakausap kami via zoom, to share stories, to share rants, to share problems, anything under the sun.

Nakakatuwang makarinig ng mga stories galing sakanila. Marami kang matutunan, marami kang realizations, na kung saan mararamdaman mong hindi lang pala ikaw yung nakakaranans ng ganoong senaryo. Mararamdaman mong may karamay ka, may makakasama ka, may nagmamahal sayo, may makakaintindi sayo.

Hindi kami professionals when it comes to advocating mental health issues. Pero, that group was created para may makausap sa panahong may mga episodes na nagaganap.

Hindi ko na matandaan pero feeling ko 2yrs ako nagsuffer sa mental health ko. Nakakalungkot at hindi ko sila kaagad nakilala nung mga panahong hinang-hina na’ko. Pero nakakatuwang malaman na despite sa mga nararanasan namin, andito kami, patuloy na lumalaban.

Hindi ko alam kung paano ko ieexpress yung gratitude ko kay Choco. Dahil the first time na manood ako ng live, siya agad nakita ko. Sobrang random ng nangyare. ‘Yun din yung time na hindi ako okay. ‘Yun yung time na naghahanap ako ng kasama. ‘Yun yung time na naghahanap ako ng makakausap. ‘Yung yung time na manhid nako sa lahat. ‘Yun yung time na sukong-suko na naman ako.

Hindi ko alam if ako lang nakaka-experience nito. Pero parang naka-schedule na yung bigat ng pakiramdam ko or yung ganito, yung bigla ka nalang hindi okay.

1st quarter, within those months, diyan ako nakakaramdam ng lungkot. Hanggang April, hanggang ngayon. Pero dahil sakanila... mas nagiging okay ako.

Blanko. Nabablanko ako. Hindi ko alam mararamdaman ko. Nakakahiya.

Bakit hindi mo binigay yung best mo? Ang yabang mo kasi e. Akala mo namang ang galing galing mo.

Nakakahiya ka. Ikaw na nga tong tinutulungan, ikaw pa itong tatamad tamad.

Pinapatotohanan mo naman yung nabasa mo. Hindi ko alam kung hirap ka ba talaga sa trabaho mo o tinatamad ka lang.

Walang magagawa yang pag-iyak mo. Gawin mo ng maayos yang trabaho mo. Nang maiambag ka naman sa proyekto mo at sa opisina ninyo.

Laban!

Gusto ko lang din isave itong araw na to. Somewhat memorable. Took an pre-qualifying exam today. Okay naman. Kinda pressured. And first time to hear my tatay say na, "magtiyaga ka, darating din yung araw mo".... Family will always be my inspiration and motivation. At para sa kanila lahat ng ginagawa ko, next to God.

Oh well, gusto ko lang din ishare yung nangyari after exam. Bumalik ako sa trabaho. As usual, office works, paper works. Then kapag may free timw, tumutulong sa ibang projects, esp sa production. Kami lang ni engr sa office. What I mean is, dun sya sa table nya. We never talk that much, pero kanina we were joking and laughing with each other. Wow, arte ka gorl? Hahaha. Basta, saya lang ng kwentuhan. 30mins before 5pm, lalabas na sana ako ng office pero nung makita ko siya, tinulungan ko na muna mag repack ng seeds. May kota das sya ng 100packs /day. Haha. So, tumulong nako tutal sinisingit lang naman namin yung mga extra works kapag may free time kami. Oops, mali. Hindi pala ako tumulong, ginulo ko lang sya. Kase yung moment na tutulong nako, "oh oh oh! Hwag mo subukang hawakan yan!". Ayaw nya ko tumulong so ginulo ko nalang. Haha. What I mean is, pinanood ko nalang sya. So ayern, while repacking, nagkukwentuhan kami. Then, 10mins later, nagdecide ako na bilangin nalanv mga nagawa nya. Yung okra na seeds, 54 packs. Then nung bibilangin ko na yung pechay, sabi nya, "ay feeling ko higit 100packs yan"... Sabi ko, "weeh. Pustahan? Baka nasa 50 lang din.".. So binilang ko. Tapos.... 38packs lang sila. So, tawanan kaming dalawa. Hahaha. 15mins before 5, hindi pa sya umabot sa kota. Kulang pa ng 12packs e kaso mag aayos na daw sya ng gamit so sabi nya hop na. Pero sabe ko, tutulong nako makakota lang. Ayaw nya pero pinilit ko. Then ayern.... Hehehe.

Ps. Sumabay ako pauwi. 😊

Walking alone through overhead trees

Been awhile since my last kiss.

Not as lonely as it is,

Cause now it's you that i miss.

Keeping my feelings as secret.

For might some say I'm desperate.

I'm too scared to admit

But, seeing you,

            heart skips a beat.

Hold my heart before it flees.

Cause it takes awhile before it heals.

Hope one day we'll realize,

Love is perfect as seen in our eyes.

It was busy and tiring day pero masaya... kasama ko mga kawork ko (Jo, pits, jes, just, engr) nagsite visit kami sa sto nino. Actually kagabi, napepressure ako kase “what if di ako makapag suggest or di ko masagot yung mga gusto itanong nung nagpapa assist?” But then, nung nakasama ko sila, kahit nilibot pa namin yung 4ha sa ilalim ng araw, masaya. Masaya kase bawat isa namin, nagbibigay ng idea kung paano mapapaganda yung farm. Ang saya lang nung may mga kasama ka sa work. Mas maeenjoy mo.

Afternoon, magkakasama kami ulit sa taas. Working habang nagkukwentuhan. Ang gaan. Promise. Di mo mararamdaman yung stress sa work.

Pero bukod sa saya kasama mga kawork ko...

Eto na nga.... may nagpamerienda ng pizza. E kami (jo, pits, jes) ay nasa labas pa. Pinuntahan kami ni engr at inaya na magmerienda. But that time, sobrang sakit ng ulo ko pero nakikihalubilo pa din.

Pagbalik sa office, nagkasalubong kami ni engr, “ang tamlay mo ngayon”... besshhhh 😔 yung puso ko. Hindi ko alam bakit ko nararamdaman to. Kinikilig ata ako. Hahaha. After magmerienda, may isang slice na pizza na natira. Sabi ni ate tin, “kainin nyo na itong isa para maitapon ko na yung box”. Kinuha ni jes sabay kagat. Pero nagsalita si engr, “Kay Am, hindi pa siya nagmerienda.”

Hala. Yung puso ko na naman. Hahahahaha.

Hey!

Have we met before?

I've seen you in my poetry.

It's love I reminisce.

But not the pain in the past.

It's love I reminisce.

It's like a seed I've never sown.

It's love I reminisce.

From a stranger I've never known.

But, hey!

Have we met before?

I've seen you in my poetry.

- ambltzr, 02052020

Walking alone through overhead trees

Been awhile since my last kiss.

Not as lonely as it is,

Cause now it's you that i miss.

Keeping my feelings as secret.

For might some say I'm desperate.

I'm too scared to admit

But, seeing you,

            heart skips a beat.

Hold my heart before it flees.

Cause it takes awhile before it heals.

Hope one day we'll realize,

Love is perfect as seen in our eyes.

Laughters, pantings and excitements,

Make them stop for a moment.

From talking for hours 'til we fall asleep,

To unnoticed connections deep.

Hey, it's 3am...

Been lost.... Pero eto, susubukang bumalik. Hindi para ibalik ang sakit, kung hindi ibalik ang tamis ng ngiti.

Nakahanap na ako ng bagong inspirasyon, sana magtuloy tuloy na.

Hindi ko man magawa ng linggu-linggo, nawa'y magawa ko ito buwan-buwan.

......