Daisy anısına..

hiçliğin ortasında kaybolmuş gibiyim ben bir hiçim ve hiçkimseyim

Her yol insanı bi yere götürmez bazı yollar insanı kendine getirir

Sen de sev ama sevilme

bu hayat bana bir çocukluk borçlu

Bir kızın hayal kırıklığı babası olunca nefes alması zorlaşıyor..

dünyanın en başarılı insanı bile olacak olsam ileride beni bu sinir öfke öldürecek bir gün

Boğazıma kadar hayal kırıklığı ile doluyum, ama ben hallederim hep hallettim

kendime olan güvenim çok fazla bir şey mi oldu mesela kendime hep hallederim ben bunuda diyorum halledip halletmemek değil mesele,mesele kendime bu lafı diyebilmem.

yolda giderken kedi görüyorum kediye bakıyorum gülümsüyorum merhaba diyorum oda bana bakıyor miyav diyor bu beni aşırı mutlu ediyor ama insanlara baktığımda gülümsemem siliniyor..

Gökyüzünün sessiz ve derin maviliğinde insan huzur buluyor…

sen kimsin ve neden burdasın sık sık kendime soruyorum bu soruyu

Öfkeli bir karakter ve merhametli bir kalbe sahibim ikisi de bana haddinden fazla zarar veriyor

Aniden ağlayışlarım, birden dolan gözlerim. Birden boş boş duvara bakmalarım, içimde öyle bir hüzün var ki içimi mahvediyor hergün ölüme daha da yakın hissediyorum kendimi gün geçtikçe mahvediyorum

Koca yaşlı şişko dünyaa…

kalbim o kadar kırık ki böyle sanki kalbim parçalanmışta bende o kırıkları ellerimle toplamaya çalışıyorum ve her parçada elime batıyor canımı yakıyor damarlarımda hissediyorum acıyı sızlıyor kanıyor…