Bilmirəm,amma gələndə hamsı birlikdə gələr. Yoruldum belə deməyə qoymur insanı.Üstümə gələn insanlara necə başa sala bilərəm ki,mən həqiqətən yorğunam. Yükləri daşıya bilmirəm,altında əzilirəm.Mən insanlara necə deyə bilərəm axı,yazdığım hər müsbət yazı altında yorğun olan hisslərim var.Qaçıb getmək istədiyim böyük şəhər var. Mən necə deyə bilərəm axı, gülümsəyən simamda kədər doğur.Necə başa salım ki, ətrafımda o qədər insan varkən mən hələ də yalnızlıq hisslərindən yazmaqdan çəkinmirəm.İnsanların məni pozitiv tanımasını istəyərkən necə beynimin içini yeyən suallardan yazım axı. Qarşımda olanlar, keçmiş, bu gün belə böyük səssizlik. Qəlbimdə toplanıb qalan ağrıların yüklərini daşıya bilməyəcəyimi, amma buna məcbur olduğumu necə bölüşə bilərəm axi. Məni başa düşməyə bilərsiz, çünki gördüyünüz olan hər şeyin normal olmasıdır. Kimsə tərəfdən sevgi gözləmirəm, amma bəzən ən böyük boşluğun elə qayğı görmədiyimin nəticəsi olduğunu hiss edirəm. Bu şəhərdən yorulmuş olan ayaqlarım var, kədəri qanima hopmuş olan xatirələrim var. Bəlkə də gülməyə səbəb axtararkən gülməyə səbəb tapmayıb ən çox yorulan tək mənəm.Nəysə, üzümdə yaranan bir təbəssüm ilə sonlandırıram. Ən böyük təsəllim məhz budur. "insan güldüyü zaman ən güclüdür."

görən ölsəm keçər mi?