Bana Depresyonun Resmini Cizebilir Misin?
Sorunun cevabi sanirim su anki halimdir. Okul bittiginden beri bos bekleyis, her gun ayni insanlar, ayni muhabbetler, ayni yerler, ayni hareketler, internette bike ayni sozler... Canim zerre kadar insan gormek istemiyor. Bikmis durumdayim. En yakin arkadasim evdeki kanepe. Gereksiz sorulardan da biktim. "Yuksek lisans da bitti, simdi napacaksin?". Sana ne arkadasim, seni bu kadar meraklandiran ne? Cevap olarak verdigim de "memlekete donup isin basina gecicem" oluyor ki, insanlar bunu da begenmiyor ve hemen soruyu yapistiriyorlar "orda napcaksin ki?" (Yadirgayan bir surat ifadesiyle). İcimden geciriyorum "pardon da burda napiyorum, kanepeyle kardes oldum" diye, lakin adabimdan soylemiyorum. "Askere gidicem" dedigimde "gidip napcaksin?" diyen bile oldu. Guler misin, aglar misin? Acikcasi daha 24 yasimda saclarimin kismen beyazlamasi ve her gelenin "yasin cok buyuk gosteriyor" demesi de hos bir durum degil bence. Universite bitti, yuksek lisans bitti ve su an bana kader olarak cizilmis rolumu en iyi sekilde oynamak zorundayim. Daha universiteye gitmeden "universiteden sonra buraya gelip isin basina geciceksin" denilerek cizilen ve hayalleri olduren o kader... Etrafima bakip "cok sukur" diyorum, is arama derdim yok ama istedigim hayat da bu degil. Cunku her zaman aileme birseyler kanitlamak zorundayim; "iyi ogrenci", "iyi is adami", "iyi aile reisi" gibi. Tamamen insanlara birseyler kanitlamak zorunda oldugum bir yasam. Halbuki ben, kendi halimde ve cevreyle pek fazla isi olmayan bir insanim. Bu rekabet ortami beni gercekten yoruyor. Ölmez, sağ kalirsam bir hafta sonra hayatimin ikinci evresi olan is hayatina atilicam. Zerre memnun degilim. Bu bunalmislik, bu isteksizlik varken cok zor gercekten. İleride ne olur bilemem ama su anda cok mutsuz ve usanmis oldugum buyuk bir gercek.
