Θυμάσαι την τελευταία μας φορά; Ήμασταν τόσο ψυχροί και οι δύο. Σε κοίταγα και προσπαθούσα να μην κλάψω. Δεν ήθελα να κλάψω μπροστά σου. Ήθελα να δείξω ότι είμαι δυνατή. Ότι δεν είχα καταλάβει ότι μπορεί να σε έβλεπα για τελευταία φορά. Εγώ κοίταγα το φεγγάρι και εσύ το τίποτα. Ήθελα τόσο πολύ να με έρθεις να με αγκαλιάσεις. Παρόλα αυτά που είχαν γίνει το έκανες. Με αγκάλιασες. Η αγκαλιά σου ήταν τόσο ψυχρή. Ήθελα τόσο πολύ να σε φιλήσω. Να γευτώ τα χείλια σου. Να νιώσω τα χείλια μου πάνω στα δικά σου. Όμως αντί να γίνει αυτό αρχίσαμε να τσακωνόμασταν. Με είχες νευριάσει και στεναχωρίσει τόσο πολύ με αυτά που έλεγες. Δεν περίμενα να έλεγες και να πίστευες τέτοια πράγματα για μένα. Σου είπα να φύγεις. Ίσως το μεγαλύτερο λάθος που είχα κάνει. Σου έλεγα να φύγεις μέχρι που έφυγες. Σε κοίταγα ενώ έφυγες και δεν γύρισες ούτε λίγο να με κοιτάξεις. Εκεί έσπασα. Εκεί χάθηκα. Εκεί κατάλαβα ότι μπορεί και να με μισείς. Εκεί κατάλαβα πόσο σ αγαπάω. Εκεί κατάλαβα πόσο κακό σου εχω κάνει. Κατάλαβα ότι δεν σου αξίζω. Και παρόλο που έχουν περάσει 2 μήνες εγώ είμαι ακόμα εδώ. Ακόμα σε αγαπάω. Ακόμα σε νοιάζομαι. Δεν έχω φύγει. Είμαι ακόμα εδώ.

Περιμένω κάτι που δεν πρόκειται να ξανά αρχίσει.