Ali Bayarı

Duyulmayan seslerim var görülmeyen heveslerimin ardında.

Etkinlik değil ileti lazım.

Unutulmuş bir yere gitmek istiyorum. Oraya gidip tarla tezek peşinde koşmak... Tek derdim hasat olsun, arkadaşım hayvanım. Yetti artık sosyolojik bozukluklar.

Kalbimden vuruldum. Sancısını hissediyorum şu an. Hepsininkini ayrı ayrı... Bir kere vurulmadım öyle he! Şöyle 4-5 kere hepsini sevmiştim çünkü. Tamam sevdim de. Unutturan yok. O iş ne olacak ? En büyük pişmanlıklarımdan bir tanesi ; sevmek. Herkesi ve her şeyi. Siz siz olun kolay kolay sevmeyin! Yoksa sizin de kalbiniz ağrır şu an benimkinin ağrıdığı gibi. Ne kadar severseniz o kadar büyür kalbiniz. Ne kadar büyükse de o kadar büyük sancır.

Az biraz burda takılmaya karar verdim. Zaten kimse yok. Rahat rahat birşeyler sallarım buralara boş yaparım. Kusura bakmayın da yoruldum.

Hayat daha nasıl çirkinleşebilir ki artık diye düşünmeye başladım. Benim saygı duyduğum insanlar bir bir şerefsiz çıkmaya, kimi beğenip hoşlandıysam, kime bağlandıysam benim kalbimi ezmeye, kimi dost bildiysem arkamdan vurmaya başladı. Ne suçum var ne günahım var ? Kime ne yaptım? Sadece sevdim. Sadece saydım. Sadece insanlık yapmaya çalıştım. İnsanlık yapmaya çalıştıkça daha da kötü şeyler olmaya başladı. İnsanlığa, sevgiye, aşka, iyiliğe olan inancım o kadar azaldı ki yok diyebilirim. Lütfen ! Lütfen insan kalın. Yalvarıyorum size ; iyilik insanı insan yapandır. İyi geceler sayın okuyan.

Huzur dolu bir güne uyandım. Beni üzen beni bunaltan safsataların artık aklımda gram yeri yok. Çünkü hayat onu karşıma çıkardı. Evet çok güzel şeyler hissediyorum. Vuruldum ona. Ama... Daha yüzünü göremedim canlı canlı. Üniversite açılana kadar beklemem gerekecek. Peki bu hissettiklerim onu görünce değişirse? Üstelik bir de hissettiklerim gerçek değilse? Ya hepsi gibi o da giderse kalbimde doldurmak için açtığı boşluğu öylece bomboş bırakıp? Biliyor musunuz? Bunları yok eden öyle güzel bir kalbi var ki, öyle insanlık dolu birisi ki bütün kötü düşüncelerime perde iniyor. Son zamanlarda insanın güzelliğin içinde olduğuna çokca şahit olmuştum. İçi öyle çiçek açan bir insan ki kalbini kokluyorum kilometrelerce uzaktan. Şimdi öyle dedim ama yüzü gözü de güzel hem kendi hem içi çiçek. Misssssssler gibi. İlla ki içinizden "ya internetten insanlarla nasıl flört ediyorsunuz olur mu hiç canım Alla Alla" diyenler olacaktır. Sizi anlıyorum pek tabii. Ama öyle bir şey derseniz bir paradoksa sürüklenebilirsiniz. Madem internetten tanıştığım bir insan bende güzel duygular uyandıramıyorsa bu kadar şeyi bana kim yazdırdı ?