Kimseye umut bağlamıyorum, kimsenin kalbine dokunma gibi bir telaşım da yok.Kendi yağımda kavrulup kendi kabıma dökülme derdindeyim. Zamanında derdine bulandığımın şimdi rüzgarına bile değmeden kendi değirmenimde öğütüyorum her şeyi. Ben seçmedim bunu belki ama pişman da değilim.

beklentisiz, hiç tereddüt etmeden her şeyi yapabilecekken şimdi en basit fedakârlığı bile yapmalı mıyım diye kırk kez düşünüyorum. böyle olmak aklımın ucundan bile geçmezdi meğer kimseye yaranılmayacağının farkındalığından kaçılmıyormuş ben de yakalandım.

Yaşama yaralı, ölüme yakındır Marmara. “Hayatın neresinden dönülse kârdır.” diyen de odur, “Bana fikrimi sormadan, beni var eden bu doğayı ve tanrıyı yok edemediğim için sadece kendimi yok ediyorum.” diyen de. Kendini yok etti Marmara, hayatın içinden çıkamadığı noktada en çok arka bahçelerini gördüğü hayatta, evinin arka bahçeye bakan penceresinden kendini boşluğa bıraktı. Arkasında hayata kafa tuttuğu dizeler ve bir avuç dost bırakarak.

Anne gam yükü, baba bir boşluk fotoğrafıydı.

Anlamadım. Ben mi iyileşmemiş yarayım, herkes mi keskin bıçak? Sormadım. Sadece kanadım.