k'

eskiden aci bir gercek gibi gelirdi ama suan cok guzel bir dusunce gibi geliyor, hayatin ne olursa olsun devam etmesi... insanin basina ne gelirse gelsin hayat olagan akisinda devam ediyor, insan olan kotu seylere takilip kalirsa ise akintiya karsi yuzup ilerlemeye calisan surunun gerisinde kaliyor, kendini akisa birakip nereye gittigini bilmeden oradan oraya savruluyor. fakat olanlara ragmen kimsenin kendisini beklemedigini ve kendisininde bekleyerek bisey degistiremiycegini anladiginda ise ne yasamis olursa olsun akintiya karsi yuzmeye, ilerlemeye, cirpinmaya devam ediyor ve bence bu cok guzel ve ic isitici bi durum. karsisina cikan sorunlar aslinda insanin yasama istegini test ediyor, sinavi gecersen daha guclu bi sekilde ilerliyosun ama akintinin icinde kendini kaybedersen nereye gittigini bilmeden oradan oraya savuruluyorsun... o yuzden lutfen yuzmeye devam et, yasadigin olaylara uzulebilirsin, gecmiside dusunebilirsin ama bu ilerlemene engel degil. her daim yuz, her daim ilerle. hayat denen nehirin akintisina kendini birakma cunku...

"...Affet kendini..."

"...Hayat yaşamaya değer..."

"...Güneş yeniden doğar..."

sanirim bu soz hayatimda en cok arkasina sigindigim soz... "it is what it is" ya da kabaca Türkçesiyle "durum bu", bu kadar kisa bi soz olmasina ragmen benimce en anlamli ve koruyucu soz. cunku bu soz akliniza geldigi anda durum ne olursa olsun olanin bu oldugunu hatirliyosunuz ve sizi bulundugunuz bosluk durumundan resmen cekip cikariyor, koskoca evrende ne kadar kucuk, gucsuz ve aciz oldugunuzu hatirliyorsunuz ve aslinda ne kadar cok seyin kontrolunuzun disinda oldugunu anliyosunuz. bu durum size kotu gelebilir ama aslinda degil. bazilarimiz istesenizde degistiremeyeceginiz seylerin farkina varinca bunu yuk olarak gorup bunun altinda ezilebilir fakat bence durum tam tersi, bu gayet "ozgurlestirici" bi durum cunku degistiremeyeceginiz seylerin farkina varinca bunu "kabullenip" enerjinizi elinizde olan seylere harcamaya basliyosunuz ve iste o zaman insan ilerleme katediyor. fakat bu sozu duyupta "olan oldu yapabilecegim hicbisey yok" seklinde yorumlayip pes etme durumuna getirilmemeli ayrica bu soz bi bahane olarak kullanilmamali cunku bu durumu tam tersine cevirir ve bu aslinda kendi dogasina aykiri. insanlari hayata baglayan bu soz hayattan kopmak icin kullanilan bir araca donusturulmemeli cunku hayatta herkesin basina kotu seyler gelebilir, insanlar sorunlar yasayabilir ama bu sorun degil... olan sorunlarimizin olmasi bile sorun degil. cunku insan yasamali, sorgulamali, anlamali ve en onemlisi anlamasa bile kabullenmeli...

cunku bu cagda her sey avucunun icinde olan insanlar ellerine sigdiramadiklari ilk sey uzerine akillarini kaybediyolar ve bu dunyanin sonuymus gibi davraniyolar fakat hayir; sana diyorum kendi olusturdugun kafesin icindeki cocuk, bana diyorum, oldugun yerde istedigin herseye erisemeyeceginin farkindasin. Kilidi kirip disari ciktiginda ise goreceksinki istedigin herseye orda da ulasamiyosun ve aklini kaybedicek gibi oluyosun fakat yavas yavas alisiyosun ve bu sefer sahip olduklarina ve isteklerini istemeye devam etmeye tutunuyosun, olsun diye istemiyosun ve istemeyi bile sevmeye basliyosun, ki zaten aslinda o zaman "canli kalmayi" birakip "yasamaya" basliyosun... elindekilerin degerini anlayabilmen icin bazi seylerin elinde olmamasi lazim ve bununla yuzlesip herseyin olamayacagini, asil degerli olaninda ulasamiycagini bilmene ragmen istemeyi birakmak bile istemediginde fark edeceksin ve bu durumu butun hucrelerinin her zerresiyle kabulleneceksin. İste o zaman, buyuyeceksin...