Seni bulmak yirmi sekiz yılımı aldı, yirmi sekiz bin yara aldım, yirmi sekiz kemiğim kırıldı kırk yerinden.

Bak diyorum elimle göstererek bu kalp benimse sahibi sensin, tüm odalarını sana ayırdım, duvarlarını senin sevdiğin renklere boyadım.

Bazı şeyler yazılmaz bilirsin bazı hislerin sana yaşattığı enkaz hakkında cümle dahi kurulmaz.

Cânım, yerim yurdum, tüm gayem, tüm hırçınlığım sen yanımda yoksun diye.

Dipteyken daha dibe batamazsın ama yukarı çıkacak gücü de kendine bulamadığında kime sığınacaksın ki, kime beni kurtarın diye bağıracaksın, yok ki, kimsen yok ki senin..

Yıkıldım, yanıldım anlaşılmayı bekledim, boşunaymış.

Böyle ufalanma, merhem elindeydi.*

Durdum. Bozuk bir saat gibi, atmayan bir kalp gibi.

Evet bir baharı hakettim, hiç kimseye hiçbir şey borçlu değilim.*

üzüm üzüme baka baka kararıyor, insan duvarlara çarpa çarpa duvar gibi oluyor

bana neden çok şey istemişim gibi davranıldı

tek başına o kadar uzun süre ızdırap çektin ki acı içinde olmamak sana yanlışmış gibi hissettiriyor

kime inandıysam izleri hep benimle

ben bir kere istenilmediğimi hissettim ondan sonra hep kapıya yakın oturdum. her anlamda

o kadar duygu bu kadar duygusuz birine dönüşmek için miydi