Âh mine'l-aşki ve hâlâtihi

Ahraka kalbî bi-harârâtihi

Mâ nazara'l-aynu ilâ gayrihi

Uksimu billâhi ve âyâtihi

(Aşk gücünü kaldıracak bir yürek mi yok bu şehirde, yoksa aşık olunacak bir güzel mi yok; aşk meclisinde sarhoş olmuş divaneler göremiyorum. Aşk şarabı mı yok yoksa kadeh mi yok)

Gonca-i dil açılıp hatır nice şad olmaya, Bağda güller mi yok gülşende bülbüller mi yok.

(Neden gönül goncaları açılıp da sevgililerin gönülleri neşelendirilmiyor; aşk bahçesinde gül mü yok, yoksa o gönüllerden etkilenen bülbüller-aşıklar mı yok)

Görmeziz bir dil ki tuti gibi güftar eyleye, Söyletir mi yok cihanda bilmezin söyler mi yok.

(Papağanlar gibi güzel sözler söyleyen bir gönül görmüyoruz; bilmiyorum acaba söyleyen aşık mı yok söyleten maşuk mu yok)

Sengden dil kem mi ya seng-i siyahı la’l eder, Afitab-ı feyz-bahşa-i bülend-ahder mi yok.

(O aşk ki, simsiyah taşı bile gökten kıpkırmızı kan ağlayan gözyaşları sayesinde yakut gibi değerli kılarken, neler oluyor bu kalpler taştan daha mı sert?)

Niçün ebkar-i ma’ani beslemez erbab-i nazm, Yoksa Yahya gibi üstad-i sühan-perver mi yok.

Yine akşam, yine gurbet, yine başımda efkâr Ve yine içimde şarkılı sesin Gözlerimde çizgi çizgi duraklar, Duraklarda hayâl meyâl sen misin?

Sen misin yanyana gezemediğim? İnce sitemini sezemediğim, Sırrını bir türlü çözemediğim, İçimdeki çetin sual sen misin?

Bu nasıl yürekten söylenmiş makam? Dinlediğim bütün türkülerde gam. Lâleli-Aksaray arasında bir akşam, Dinlediğim tatlı masal sen misin?

Ne derse aldırma şimdi artık el. Gel bir akşam yine türkülerle gel! İstanbul seninle çok daha güzel İstanbul'dan güzel hayal sen misin?

Biliyorum seni türküler yaktı, Türkülü gözlerin ıslak ıslaktı. Şimdi beni sokak sokak her akşam vakti. Dolaştıran "Dişi kartal" sen misin?

Dünyâ evi deli gönlüm gibi vîrân olsa; ne dünyâ olsa, ne can olsa, ne de ayrılık olsa.

Kâşki sevdüğümi sevse kamu ehl-i cihân Sözümüz cümle hemân kıssa-i cânân olsa.

Keşke sevdiğimi herkes sevseydi de hepimiz onu konuşsak, sürekli ondan söz etseydik.

Bir demür tağı delüp boynına almak gibidür Her kişi âşık olurdı eger âsân olsa.

Aşık olmak demir dağı delip boynuna almak gibidir; eğer bu iş kolay olsaydı herkes âşık olurdu.

Şâdmânam gam-ı yâr ile sevinmez yokdur Bir gedâ cümle cihân mülkine sultân olsa.

Bende sevgilinin derdi var diye mutluyum; bir dilenci bütün dünyâya hâkim olsa sevinmez mi?

Cân atar karşu çıkar izzet eder ey Yahyâ Hançer-i dilber ile bir çıkışur cân olsa.

Sarardın üzüntüden, üç gün ağladın baktım gözlerine şıçramış halkın gözleri incesin bardakta bir karanfile benzemiyor inceliğin serçeler sekmiyor hayır, dudaklarında ham demirden bir çanakta dövülmüş otlar olur ısınmış taşlar olur yazları geceleyin sazlar kanımda Çiçek Dağı'nı vurur doldurur öylece göz yerlerimi inceliğin

Tenimde iz bırakmış kar kokusu terli, muğlak adamların hevesleriyle harman edilmiş tenim sevinçler artırmışım çiçekli ve çiçeksiz bütün dağlardan. Sarhoşken bağrıma akıtılan yıldızlar özümü çekip ayırmış avuntulardan. Şimdi sana bakıyorum, kalabalık gözlerin ağlamasan bizi utandıracak sanki dünya Valentina Tereşkova ve çekik gözlü kadın komandolar çünkü üç gün beslendiler senin gözyaşlarınla.

Sen ağlarken azığımız çoğaldı elledik halkın ağrılarını cesurca ağlamasan kök inatla kavramıyor toprağı boş umutlar içinde pervasız büyüyor kir ağlıyorsun ihanete karşı şavkıyor pıçak bir pıçak ki sevgilim, Sürmene işidir.

Siz ki bir başkasının sevdiği kadınsınız, Siz ki benden çok uzak, ona pek yakınsınız, Kabul eder misiniz bu şâir, hasta kalbi, Pür şiir hüsnünüze bir kırık ayna gibi?

Ben ki bir hülyası çok kafiye avcısıyım; Ben ki aşkın müçahhas, yaşayan açışıyım; Mâ-cerâ rüzgârına kaptırarak başımı Gelirim koncanıza takdîme gözyaşımı.

Sanmayın, çiçeklere vurulmuş kelebeğim; Ben, güzel sînelerde kurumuş bir çiçeğim. Ne ipek eller beni okşadı, göğse taktı… Sonunda yere attı, yol üstünde bıraktı.

Geçtiler mini mini ayaklar üzerimden… Ezdiler beni… Fakat, ben yine o şâir ben! Hem, o şûh ayakların altında çiğrıenirdim; Hem de. o zâlimleri ne kadar beğenirdim!

Şimdi ben, ağlayarak, sevgisiz kalan kalbi Veririm hüsnünüze bir kırık ayna gibi. Siz ki bir başkasının sevdiği kadınsınız, Siz ki benden çok uzak, ona pek yakınsınız.

Benim feyz-i hayâtım hâsıl-ı rûh-ı revânımsın Eğer sermâye-i ömrümde kârım varsa sendendir

Veren bu sûret-i mevhûme revnak reng-i hüsnündür Gülistân-ı hayâlim nevbâharım varsa sendendir

Felekden zerre mikdâr olmadım devrinde rencide Ger ey mihr-i münîr âh u zârım varsa sendendir

Senin pervâne-i hicrânınam sen şem’-i vuslatsın Be-her şeb hâhiş-i bûs u kenârım varsa sendendir

Şehîd-i aşkın oldum lâle-zâr-ı dâğdır sinem Çerâğ-ı türbetim şem’-i mezarım varsa sendendir

Gören sergeştelikde girdâb-ı dest zann eyler Fenâ-ender-fenâyım her ne varım varsa sendendir

Niçün âvâre kıldın gevher-i gaitanın olmışken Gönül âyînesinde bir gubârım varsa sendendir

Şafak-tâb eyledin peymânemi hûnâb ile sâkî Sabâh-ı sohbet-i meyde humarım varsa sendendir

N’eyledüm ol yâr-ı ‘âlî-şâne söylen söylesün

(Sevgili bana küsmüş, konuşmuyor, söyleyin de konuşsun. Neylemişim o şanı yüce sevgiliye, söyleyin söylesin.)

Nâz ile güftâre gelmezse helâk eyler beni

Ol cefâ vü cevri bî-pâyâne söylen söylesün

Naz edip söze başlamazsa beni helak edecek. O cefa ve eziyeti sonsuz olan sevgiliye söyleyin konuşsun.

Derd-i ‘aşkı gayrıdan sorman ne bilsün çekmeyen

Anı yine ‘âşık-ı nâlâne söylen söylesün

(Aşk derdini başkalarından sormayın çekmeyen ne bilsin Onu yine inleyen aşığa sorun size anlatsın.)

Hâr zahmından neler çekdügümi gülzârda

Bâğbân-ı bülbül-i giryâne söylen söylesün

(Diken yaralarından neler çektiğimi gül bahçesinde Gözü yaşlı bahçıvan bülbüle söyleyin, anlatsın.)

Bâkîyâ din durmasun güftâra tâkat var iken

Vaktidür ol husrev-i devrâne söylen söylesün

Sorsan bana izah edemem ben neni sevdim? Bir anladığım var ise ancak seni sevdim

Sanmam ki güzel gözlerinin rengini sevdim, Etvarını, endamını, ahengini sevdim.

Kalbinde gönül sözlerimin devrini sevdim, Hayret! Seneler geçti ve ben cevrini sevdim!

Öptüm, güzelim ruhunun aksettiği her anını sevdim, Hatta kanayan bir yara hicranını sevdim!

Duydum: Dudağından dökülen cümleni sevdim, Gördüm: Yanağından süzülen damlanı sevdim!

An oldu saadet oluverdin onu sevdim, An oldu felaket oluverdin bunu sevdim.

Sevdim seni ey can, yenilerden yeni sevdim! Sevdim seni, aşkın bu güzel dinini sevdim!

Gül mevsiminde tevbe-i meyden benim gibi Zannım budur ki sen de peşîmânsın ey gönül

Eşkimde böyle şu’le nedendir meğer ki sen Çün sûz u tâb giryede pinhânsın ey gönül

Ben sana bâde içme güzel sevme mi dedim Benden niçün bu gûne girîzânsın ey gönül

Bigânedir mu’âmeleniz akl u hûş ile Gûyâ derûn-ı sînede mihmânsın ey gönül

Ayîne oldu bir nigeh-i hayretinle âb Bi’llâh ne saht âteş-i sûzânsın ey gönül

Hac yollarında meş’ale-i kârbân gibi Erbâb-ı ‘aşk içinde nümâyânsın ey gönül