ahesrefabi

Elise ve Didier’in keyifle, sevgiyle, renklerle ve Bluegrass ile doldurdukları, daha doğrusu yarattıkları çember kızlarının ölümüyle bozulmaya başlıyor. Rengini ve keyfini yitiriyor o ev. 

“Aslında hep biliyordum. Gerçek olmayacak kadar güzel olduğunu, uzun sürmeyeceğini. Hayatın böyle olmadığını, cömert davranmadığını. Birini sevmemelisin. Birine bağlanmamalısın. Hayat seni kıskanır. Elinden her şeyini alır ve yüzüne güler. Sana ihanet eder..”

Birbirlerini incitmeye çalışıp, suçlamaya başlıyorlar çünkü bu acıyla nasıl baş edecekleri konusunda hem çaresiz hem de çok ayrı noktalardalar.

“Eğer maybelle'nin gökyüzünde bir yıldız olduğuna inanmak istiyorsam inanacağım. Onu penceremizin eşiğine konan bir kuş ya da omzuma konan bir kelebek ya da uğursuz bir kurbağa olduğuna inanmak istiyorsam inanacağım…”

“Çember kırıldı Elise. Maybelle artık yok.”

Filmdeki hikaye çok gerçek, müzikleri çok güzel. Bu kadar gerçekliğin içinde Elise’in hastanedeki o sahnesi beni çok rahatsız etti ama böyle bir filmde hiçbir duyguyu sündürmeden ya da ucuzlatmadan, tertemiz başlayıp bitirmelerine de vuruldum. 

Cemal SÜREYA

(via

gidiyorgibisin