t

Bıçaklar kesmedi tenimi de, bir çift söz ile öldürüldüm.

tekrar baştan başlamaya çalışmakla her şeyden vazgeçmek arasında kayboldum.

ölüp gideceğiz, unutulacak her şey. boş ver

*Ama eksik olunca hemen hissedilir :)

“Gördün mü bak, insan deli gibi koşmak istediği yere adım bile atamıyormuş.”

kendimi ifade edemem ben, söylemek istediklerimle ifade ettiklerim hep zıt düşer. ben senden bir adım uzaklaşırım, bir şeyleri anla diye sırtımı dönerim, sen başka anlam yükler darılırsın, benden nefret etmenin kıyısına kadar gidersin. neremin acıdığını, neremin kanadığını sorsan gösteremem ama hep acıya doğru bükülür sırtım. ki zaten belimin kambur oluşundan fark edilmez hiç. hep iç çekerim, derdim var sanarsın ama aslında nefes alamıyor oluşum ve bazı şeylere içerlenmemdir sebebi. demem o ki dilim başka, bedenim başka şeyleri sana söyler ama bak gözlerim tüm çıplaklığıyla anlatır her şeyi. hele de seni. yemin ederim anlatır, bakmayı bırak. artık görmelisin. biraz olsun gör. lütfen.

dilerim ki en muhtaç olduğun anlarda o sahte ve ucuz kalabalıkların içinde yapayalnız kalıp, beni nasıl harcadığını her saniye hatırlarsın.

“Senin hüznün, kendi yaralarımdan bile daha çok canımı yakıyor.”

kimsenin artık seninle aynı frekansta olmadığını fark ettiğin an

sadece gerçekten nefes alabildiğim yerlerde olmaya çalışıyorum

"biri saçımı okşasa sabaha kadar ağlayacaktım ama herkes sırtımı sıvazladığı için dimdik ayakta durmak zorunda kaldım.”