Tanrı, bu sabah kahvesini içerken evreni yanlışlıkla “çöpe gönder” butonuna basıp geri aldı. Biz de o sırada hayatın kutsallığını tartışıyorduk: kredi kartı borcu mu daha kutsal, yoksa aşkın mide bulandıran sonsuzluğu mu?

İnsan denen yaratık, varoluşu sorgularken cebindeki sigara paketini kaybediyor ama ruhunu hiç aramıyor. Felsefe dediğin de aslında bu: Nietzsche’nin bakkal defteriyle Kafka’nın veresiye defterinin karışımı.

Ölüm, kapıda bekleyen bir tekel bayi gibi. Girdiğinde sana bir şişe veriyor, “iç bitir, sonra çık gel” diyor.

Hayat ise içkiden bozma bir karnaval: palyaço maskesi takmış bir cellatla dans ediyorsun, fonda çocukluk anıların çalıyor.

Ve biz hâlâ “mutluluk nedir?” diye soruyoruz.

Mutluluk dediğin şey, bankamatikten 200 lira çekip fişi almadan kaçmaktır belki.

Ya da belki hiç doğmamış olmanın huzurudur, kim bilir?

Sonuçta hepimiz, absürdün şaka gibi aktığı bir tiyatrodayız.