ahmet gumustekin

Sensizlik okyanusunda savrulan ufak bir tekne gibiydim, alabora olmaya ramak kala, yaşamla ölüm arasında!

Yorgundu Yüreğim ve Ruhum

Yorgundu yüreğim ve ruhum. Sürekli olarak kendinden bir parça vermekten. Varlığınla çoğalmak varken, eksilmekten.

Yorgundu yüreğim ve ruhum. Beni sevmediğini bile bile, kendimi beni sevdiğine inandırmaktan. Sevginle coşmak varken, sevgisizliğinle sönmekten.

Yorgundu yüreğim ve ruhum. Yalnız gecelerde nefessiz kalmaktan. Varlığınla yalnızlığımı bastırmak varken, yokluğunu en derinden hissetmekten.

İnanmak isterdim sendeki ben’in varlığına, fakat hiç inancım kalmamıştı artık. Sever gibi yapıp sevmeyişin, özler gibi yapıp özlemeyişin her geçen gün sana olan inancımın yitip gitmesine neden olmuştu.

Bir dirhem mutluluk arayışım, okkalarca acı olarak ruhumu yaralıyor, yüreğim damla damla kanıyor, hissettiğim acı ve mutsuzluk bütün yaşam enerjimi alıyordu. Sensizliğin karanlığı koyu bir zifir…

Gecenin bir yarısı miden kazınır ya, aranır durursun sağı solu açlığını bastırmak için. Yüreğim kazınıyor gecenin bir yarısı uykudan uyandıracak kadar, çoğundan haberin bile olmuyor. Aranıp duruyorum seni yanıbaşımda, yokluğunu bastırmak, sevginle yüreğimi doyurmak için.

Mutluluk ikimizdeydi, içimizdeydi…

Uzun, sessiz ve uykusuz bir gecenin ardından sensiz günlerden birisine daha başlıyorum gün doğumu saatlerinde. Varlığını hissetmek isterken yokluğunla başbaşa kalmış olmanın vermiş olduğu tarif edilemez acı ve boşluk hissiyle doluydu yüreğim.

Her sabahın yeni bir günün başlangıcı olması gibi, her kopuşumuz yeni bir başlangıç olmuştu birbirimizin hayatında var oluşumuz için.

Her seferinde daha…

Saatler gece yarısını gösterdiği anlarda vururdu yüreğime sensizlik. Öyle zordu ki yokluğuna alışmak, varlığını hissedememek. Kokun ve nefesin gelirdi aklıma. Bütün benliğimle hissederdim seni ve sensizliği.

Buna da alışacağımı bilmek daha da yakardı yüreğimi, canım acırdı. Hiçbir bedende seni bulamayacak olmanın vermiş olduğu huzursuzluk ve mutsuzluk alıp giderdi bütün yaşam enerjimi.

Geceler…

Bu sabah gündoğumunun sessizliği ve yüreğimin çığlıkları arasında düşünüyorum yaşadıklarımı ve yaşadıklarımızı. Senden öncesi ve senden sonrası diye ikiye ayırıyorum hayatımı.

Senden öncesinde yalnızlığına alışmış, eksik ama mutlu, umutlu bir yaşam sürerken ufacık şeylerden zevk alır, dünyaya daha bir huzurla bakardım.

Senden sonraysa varlığını hissedemediğim anlarda yalnızlık duygusu bir…

Samsun’a yerleşeli ve liseyi bitireli 22 yıl olmuş. Daha dün gibi geliyor o yıllar…

Ömrümün yarısından fazlası bu güzel şehirde geçti. Acılarım, mutluluklarım ve hüzünlerim hepsi şehrin dört bir yanına dağılmış durumda…

Cumhuriyet Meydanı’nda sabaha karşı oturup şehrin sessizliğini dinlediğim, sabah ezanından önce kalkıp gazete dağıttığım, konservatuvarda hocalara karşı yaptğım eylemler…

Babamdan…

Gökyüzü bir battaniye gibi örtüyor üstümü, bense hep üşüyorum tek başına battaniyenin altında…

Gecenin sessizliğini bozuyordu Karadeniz’in dalga sesleri, ayışığıysa içindeki karanlık yalnızlığı aydınlatıyordu esas oğlanın…

Gece hiç bitmeyecek gibiydi, zaman durmuş bütün eski anılar bir bir canlanmıştı…

Bir ömürboyu birlikte olmak için sözler verilen hiçkimse kalmamıştı çevresinde. Verilen bütün sözler unutulmuş, kurulan bütün hayaller buhar olmuştu…

Kaybolup giden hayallerden ve…

Her gidişinde Bir parçamı götürüyordun. Sen gittikçe sonunda, Ne sen, ne de ben kaldım!

Sahra Çölü’nün ortasında kaybolmuş bir bedevi gibi amaçsız, yapayalnız dolanırken karşıma çıkan bir vaha gibiydi varlığın.

Ah bir de gördüğümün bir serap olduğunu farketmek olmasa!