adrienestev

Żadne słowa i czyny nie ranią tak bardzo, jak to, co sama kreuję w swojej głowie.

Często jestem tak blisko, a zarazem tak daleko, a jedyne co mogę zrobić, siedzi tylko w mojej głowie.

Czasem mam naprawdę wielką ochotę kogoś spotkać i jakimś dziwnym trafem już tego samego dnia nadarza się taka okazja. Jednak widzisz tą osobę i pomimo tego jak bardzo chcesz do niej podbiec, przytulić, pogadać, to i tak nie robisz nic i patrzysz z daleka jak odchodzi...

Zgrywam nieraz idiotkę i ośmieszam się tylko po to, aby wywołać uśmiech na czyjejś twarzy. Szkoda, że tak mało osób potrafi to dostrzec i docenić.

To smutne, że gdy jest się szczęśliwym i zachowuje się tak, jakby wszystko było w porządku, ma się wokół siebie mnóstwo znajomych. Kiedy zaczną się problemy i pokazuje się, że wcale nie jest tak kolorowo, nagle niemal wszyscy gdzieś znikają i zostają tylko nieliczni.