A.

"If not now, when? If not us, who?"  

Ronald Reagan

Başlıktaki sözler aslında bu yazıda nelerden bahsedeceğimi çok iyi anlatıyor. Pişmanlık. Bundan bahsedeceğim. Tabiki yaşanmış olan şeyler yüzünden duyulan pişmanlık değil, yaşanmamış olanlar yüzünden duyulan pişmanlıktan konuşacağım. Çünkü bunu geri alamazsın. Bahane bulamazsın, en kötüsü de "keşke", "acaba" gibi iğrenç kelimelerin sürekli seninle birlikte yaşlanacak olmasıdır. 

İşte ben 23 yaşımda üniversite son sınıfa geldiğimde bu konu kafamı kurcalamaya başladı. Çünkü pişmanlık duymaya başladım. Boşa geçirdiğim yılları bırak, boşa geçirdiğim günler için bile pişmanım. Keşke bilgisayar oyunları ve porno siteleri hakkında daha az şey bilip, bunun yerine biraz daha fazla ders çalışsaymışım. (Şimdi düşündüm de boşa geçen zamandan kastım bunlar değilmiş. Açıkcası bunlar süper şeyler.)  Aslında belki bunlar dışındaki zamanımda daha çok ders çalışmak diyebilirim. Örneğin keşke daha az yeseymişim, keşke yetenekli ve başarılı olduğum sporlarda tutunsaymışım. Keşke erasmus yapsaymışım, keşke tembellik etmeyip bu yaşıma kadar bile olan zamanımı en dolu şekilde geçirseymişim. Bu "keşke"lerin önünü almak mümkün olmayabilir. Çünkü bunlar yapmadığım şeyler ve artık bu zamanı geri alamam. Yaptığım şeyler için pişman mıyım ? Hayır. Hatalarımdan dersler çıkardım tabiki ama, yandaki inşaatın suntalarını çalıp ormana ev inşa ettiğimiz için pişman mıyım ? Hiç sanmıyorum. 23 yaşıma kadar yaptığım yanlış şeyleri yaptığım için neden pişman olmalıyım ki ? Başlıktaki söz de açıkca söylüyor; "If not now, when?". Gerçekten 20 yaşında yaptığın bir çılgınlığı 37 yaşında yapabilir misin? Hayır. O zaman neden 20 yaşındayken kendini durduracaksın ki? Şimdi yapmazsan ne zaman yapıcaksın? 

Ben herzaman Amerika'da yaşamak istemişimdir. Yakınlarım çok iyi bilir. Şimdi düşünüyorum, 50 yaşıma geldiğimde, rutin hayatımın tüm meyvelerini toplamış torun torba sahibi olmuşken ya birgün oturup "Peki ya gitseydim" dersem ne olacak? Gidebilecek miyim? Hayır. Bu 37 yaş için de geçerli. 23 yaşında parkta uyuyabilir, hayatını kazanmak için yer silebilirsin. Ama 37 yaşında buna tahammülün kalmayabilir. O zaman şimdi deneyip yanılamayacaksam ben neden yaşıyorum? 

Bizler bu dünyada ortalama yaşam süresi alt tarafı 75 yıl olan canlılarız. Üstelik sizleri temin ederim ki öldükten sonra gidecek bir yer yok. Dünyadaki tüm güzellikleri tüm zevkleri tadamayız tabiki ama elimizden gelenin en iyisini yapmamak için bizi engelleyen şey ne ? Neden mezun olup iyi para kazanıp evlenmek bizim yaşam programımız ? Çoluğa çocuğa karışıp uslu bir şekilde yaşlanmak mı dünyaya geliş amacımız ? Bu ölümü beklemek olmaz mı ? Ben kesinlikle böyle yapmayacağım. Bizler kendilerimizden sorumluyuz. Bize bizden yakın kimse yok. Yıllar geçtikten sonra hepimiz daha iyi anlıyoruz ki günün birinde yine kendi kendimize kalacağız. Bir geriye bakıp düşün, bu güne kadar uğrunda fedakarlık yaptıklarından kaçı seninle şuan ? Uğruna vazgeçtiğin şeylerden kaçı seninle ? Peki ya vazgeçmeseydin ?