Paper Street

-Neden senin yanına geldim bilmiyorum.

-Buradasın şimdi ve iyi yapmışsın.Nereye gidiyoruz bu arada?

-Bilmiyorum sadece sür.

Sürmeye devam ediyorum.Arka koltukta oturuyor.Aynadan yüzüne bakıyorum ve yüzü biraz değişmiş.Daha güzel görünüyor ama sol gözünün iki parmak altında bir çizik var.

Cebinden bir iğne çıkarıyor ve yüzündeki çiziği dikiyor.Yüzündeki kanı temizliyor ve ön koltuğa, yanıma geçiyor.Aynadan yüzüne bakıyor ve yüzünü bana çevirip gülümsüyor.

-Şimdi daha güzel oldum.

-Evet şimdi daha güzelsin.

-Artık gidebiliriz o halde.

-Peki nereye gidiyoruz?

-Çok önemli değil gidelim bir yerlere.

Öfke bir yüktür.Hayat sürekli kızgın yaşanmayacak kadar kısadır,buna kesinlikle değmez.Derek Bir yazıyı alıntı ile bitirmek iyidir der.Birileri zaten senin söyleyeceğini en iyi şekilde söylemiştir. Daha iyisini yapamıyorsan,onlarınkini alır ve yazını etkileyici bir şekilde bitirirsin.

Tanrı bize ayakkabılar verdi.Ayaklarımıza geçirdik ve yürümeye başladık.Biliyorsun bu uzun bir yol ve daha yüzlerce hatta binlerce mil yürüyeceğiz.

Yolda başka insanlarla karşılaşacaksın, hatta bazılarıyla beraber yürüyeceksin.Bazılarıyla ayakkabılarını değiştireceksin, etrafınıza birbirinizin gözünden bakabilmek için.Kimisine ayakkabıların dar gelecek, sıkacak ya da tam tersi bu sana olacak.Kimisi geride kalacak, kimisi seni geride bırakacak.

Ama sen bunlara aldırma.Güçlü kal yürümeye devam et.Yüzüne bir gülümseme takın ve o yüzüne yapışana kadar ondan vazgeçme.