Eski çağlarda adamın biri, bir düşmanıyla kozunu paylaşmak için şafak vakti evinden çıkmış, düellonun gerçekleşeceği alana yürümüş. O anı, işte tam o anı anlamsız geçen hayatını aklamak için bir fırsat görmüş. Biraz sonra mücadelede ölecek olma ihtimalini düşününce, yaşamın nice güzelliklerle dolu olduğunu, geçen zamanını pek de iyi değerlendiremediğini idrak etmiş. Fakat ölüm ihtimali söz konusu değilken bir kez olsun yanlış yaşadığını düşünmemiş. Yürürken kendi kendine "Ah bir hayatta kalabilsem!” diyormuş sürekli, "Ah bir hayatta kalabilsem.” Örneğin büyük bir esere başlar, tüm acılarımı unutur, uzun yürüyüşlere çıkar, dünyayı gezer, eğlenir, tek bir anı, bir tek dakikayı boşa harcamazdım." Bahsi geçen kişi, çok geçmeden düellonun gerçekleşeceği alana varmış, düşmanıyla karşılıklı durmuş. Yaklaşık beş saniye sonra da hayatta kaldığını fark etmiş, sevinçle evine koşmuş. Hayatın kendisine verdiği bu armağanı iyi değerlendireceğinden o kadar eminmiş ki... Sonrasında zaman geçmiş, adam büyük bir hevesle yaşamaya koyulmuş. Fakat düelloya giderken düşündüklerinin pek çoğunu hayata geçiremeden ölmüş.
Bense anımsadığım her öyküde, beni diri tutacak bir yaşam parçası arıyorum. Düelloya giden adam belki tasarılarını hayata geçiremeden ölmüştü. Elbette bu büyük bir eksikti. Öte yandan, oracıkta ölen adamın da birkaç kurşunla tüm ihtimalleri elinden alınmıştı. Bana göre tüm paradoks işte burada yatıyordu ve en azından şu günlerde hiç kimse bana, tetiği yarım saniye erken çeken kişinin daha şanslı olduğunu anlatamazdı.
turnnoffyourmind
dailybridgerton
blakekathryn
dededos
prguitarman
