Yaşamak yanı ağır bastığından...

"Ama bir kişi senin o gezgin ruhunu, ve değişen yüzünün hüznünü sevdi."

Şu hayatta bir tek, içimde biriken özlemle başa çıkamadım..

Bir kere sarıldım yüreğimin yükü hafifledi.

Eminönü vapurunu, Sirkeci garının merdivenlerini, en çok da Nimet Abla'nın karşı çaprazındaki duvar dibini sevdim. Yalnızlık sonradan yerleşti içime, bıraktığın yerden yalnızlığımı sevdim. Kaç mevsimde adın yapraklarını dökerek gitti, kaç kez avuç içlerimde yeşerttiğim çiçekleri kimseler sevmesin diye mevsiminden önce kuruttum sayısını unuttum..

Bu memlekette bırak üç hafta çalışmamayı, bir hafta çalışmasa kirasını, faturasını ödeyemeyecek, geçim sıkıntısı yaşayacak milyonlarca insan var. Süreç boyunca işçileri patronlara nasıl kalkan ettilerse, şimdi de açlığa mahkum ediyorlar. Nasıl bir ülkenin vatandaşıyız sürekli görmezden geliniyoruz, tükenen hep biz oluyoruz. Çok öfkeliyim.

“En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.”