Yalnızlığımın Bana Yazdırdıkları...

Sana yine niye geldim bilmiyorum. İçimi dökmekten de bıktım artık. En son dışıma çıkmıştı içim. Şuan sana ne için geldim?

Beni kimse dinlemiyor, kimse bende dinlenmiyor diye sanırım.

Niyetim seni incitmek değil. Asla ama asla incitmek için yazmadım sana.

Hüznümü aldım üzerime. Bugün Haziranın 3’ü. Hava hala soğuk İstanbul’da. Sebebini sadece sana bağlıyorum.

Gerçi ne kadar eder değil mi? Üşüsem de yine kendime sarılmak zorundayım.

Yahu neredesin?

Neden hala gelmedin?

Seni beklemekten vallahi yorulmadım. Ama çok merak ediyorum seni?

Seninle karşılaştık mı bu şehirde?

Aynı vapura bindik mi?

Aynı yağmurda ıslandık mı?

Sen kimsin kadın?

Kimliğimi tarif edecek bu hüznü bana bıraktığın için senin de için acıyor mu?

Seni de üzüyor mu insanlar?

Gel artık lütfen.

Gel karşılaşalım kimsenin karşılaşamayacağı çıkmaz bir sokakta.

Lütfen dert etme kendine bu yaşta gelemediğim için.

Biliyorum, üzülüyoruz birbirimize kavuşamadığımız için.

İçimdeki seni bilemezsin. Sensizliği daha adını bilmeden içime işledim.

Sevdim seni, kızımın annesi.

Daha adını bile bilmiyorum belki.

Gel ama sen. Gel lütfen çok üzüyorlar beni.

Gelirsin değil mi?

Son nefesimde bile olsa geldim dersin değil mi?

Son nefesime birkaç nefes kaldı kadınım…

Ben seni parmak ucunda seviyorum.

Sen beni bağıra çağıra sev.

Kimse sen gibi olmayacak senden sonra.

Özledim kokunu, henüz içime bir kez bile çekmemişken.

Ne yazsam sonu sana çıkıyor.

Gel içimdeki seni çıkart karşına hadi.

Bensiz kaldığın günlerin acılarını sana unutturacağım günü bekliyor, yüreğinden öpüyorum…