Gözlerinde galaksiler var, benden başka kimsenin keşfetmesini istemediğim; gözlerinde saklı bir yol var, benden başka kimsenin adım atmasını istemediğim…

Çocuklarını seven ama birbirlerine olan sevgisizliklerinden onlara nasıl zarar verdiğini göremeyen bir anne babanın kızıyım ben. Ben 6 yaşındayken ettikleri kavga yüzünden babası evden gittiği için, 18 yaşında bile her kavga edişlerinde hala kapıyı kitleyen o kızım. Onlarla konuştuğumda ikisi de kendisini suçladığımı sandığı için, ona sağır oldukları ama aslında ikisini de suçlayan kızlarıyım ben. Her kavga ettiklerinde aralarına girmeye mecali kalmamış, odasında panik atak geçiren o kızım. Dışarda mükemmel aile profili çizip de kimseye bir şey anlatamayan biriyim ben. Evin en küçüğü olmasına rağmen erken büyümek zorunda kalan o kızım. İlerde bir aile kurma fikrinden korkmasını sağladıkları kızlarıyım.

Ne kadar zamanı gelmemiş olsa da, bazı şeyler zamanını beklemez. İyi doğdun... İyi ki hayatıma ışık oldun...

Bazı vedaların zamanı vardır. Ne kadar tutmaya çalışsanız da ne kadar durdurmaya çalışsanız da zamanı geldiğinde ayrılıklar yaşanmak zorundadır. Ben senden ayrılmayı, ayrı düşmeyi hiç istemedim, istemiyorum. Ben sana veda etmek istemiyorum. Çocukluğumu da seninle birlikte bıraktığımı farkediyorum da ben o evin her bir köşesindeki anılarımıza, gülüşlerimize veda etmek istemiyorum. Sensiz olan bi evde seni özlediğim günlere uyanmak istemiyorum.

Kendimi bir yere ait hissetmiyorum. İşte tek hikayem bu.

Vazgeçmiyorum, korkma. Tökezleyerek de olsa sözümü tutuyorum. Kapına kadar koştuğum anlar olmuyor değil ama kapıyı çalmadan geri dönüyorum. Sadece bazen, saatlerce o kapının önünde oturuyorum...

Ailen bile yüzüne vurunca anlıyorsun bazı şeyleri.

Okyanus cayır cayır yanıyor, hissediyor musun balık.