hava öyle güzel, esmer serin. sabaha karşı lacivert hem çözülü örgüleri . tam zamanı değil ama alaşafağı her şeyin, eşik gibi bir hava. kaç sene süründüm varmak için kapıya bunu kimseler bilmiyor. geçmek mesele değil, eşikte ölüler kalır. elbet geçeriz buradan. buraya gelmekle de övünürüm sağ çıkmakla da. belki sakat diye vurduğum o at şahlanıp da gelir yanıma, belki özrüm kabul olur. çünkü hava öyle güzel, esmer serin. kıyamaz tanrı solgun kızına.

diğerlerine dimdik başım, sana gelince kıvrılır belim.

sen bir türküye başlar, beni dansa kaldırır gibi o kapkara kaşınınan gözününen bana şöyle bir bakar, eşlik etmemi beklersin, ben ise seni daha çok duyayım diye yalnız dudaklarımla okurum o dilini bilmediğimiz şarkıyı. göz pınarlarına kadar değdim, saçının o erkek tıraşı, seni ruhumdan okşadım, gezindim ne kadar yerin varsa memleketim.

gözlerinde gizli bir dert ışığı yanıyor; seni neşeli gören evvela aldanıyor. öyle ele avuca sığmayan bir kızsın ki herkes ilk görüşünde seni iblis sanıyor.

görürsen bilirsin. oysa inanmak için, kör olman gerekir.

ama insan aptal değilse bile korkunç derecede nankördür.

bir şeyler yanıma kâr kaldı sanma, benim yanımda hiçbir şey kalmadı.

duştan çıkınca bembeyaz oluyorum, gözlerim ile burnum ise kırmızı oluyor. saçlarımı tararken kendime “sen çok güzel bir çocuksun, istersen ağlayabilirsin. hiç kızmam.” diyorum. artık ağlayamıyorum dediğim noktada başlıyorum. kanlı cenazeye bomboş gözlerle bakan beş yaşındaki bir kız gibiyim. ben annem olsam bana çok fena bir tokat atar, sonra göğsüme basardım. ama ben olup buz gibi yürüyüp geçtim işte.