K.

bilmem kaç kavim geçer bu âlemden, sen göğsümden bir milim kaymazsın.

gönül yorgunluğu ne biliyor musun? gökte yıldızın kalmıyor. gölgen bir yere sığmıyor. içindeki şarkı içinde boğuluyor. penceren sokağa bakmıyor.

geceyi sev ve ölen her çocuk için bir yıldız düşür. sen şiiri sev, ben sana kesin âşık olurum.

tanrının beyninde milim kıpırdamayıp kendini meşguliyetle kamufle eden o bozguncu benim. biri vurduğu satır darbesinde kan, öbürü mürekkep akıtırken giyotinle şiir kazıyanlara tepkidir varlığım.

"niye bu kadar umutsuzsun?" dedi. elinde oğuz atay'ın tutunamayanlar kitabıyla, soran gözlerle bana bakarak. gülesim geldi ilkin. ama gülmedim. kendimi ve cümlelerimi toparlayarak; "elindeki kitabı bulduğun ilk geri dönüşüm kutusuna at ve bir müddet bana soru sorma." diyebildim. verdiğim cevaba onun da gülesi geldi ve benden farklı olarak o güldü. kısa sürdü ama gülümsemesi. sonra da "iyi ama neden?" diye ekledi. adeta hayatım boyunca bu soruyu bekliyormuşcasına, kendimi şaşırtacak bir hızla cevapladım. "senin oğuz atay falan okuduğun yok. eğer oğuz atay okusaydın anlardın. umutsuz insanlara soru sorulmaz."

yalnız senin ellerin gezinsin ömrümde. beni yalnız sen mahkûm eyle, sen azat. ve yalnız sen canımı iste benden ki, nereye saklayacağımı şaşırmadan vereyim.

ikiye bölünmüş bir bütün gibi yaşadım, bir yanım diğerine düşman. sağımda kızgın kumlar gezdirdim, solum üşüyor eski bir anıdan.

böylece, tanrı'nın şeytana içini dökmesinden insan doğdu. böylece, ışığın karanlığı delmesinden ve döllemesinden sen doğdun. böylece sen loş oldun. bazen aydınlandığını, bazen de karardığını sandın. ancak hangisinin sen olduğuna asla karar veremedin. ne kötüsün ne de iyi. her şeyi düşünebilir, her şeyi hayal edebilir, ancak sadece seçtiklerini gerçekleştirebilirsin. düşünce şeytandan, davranış tanrı'dandır. hangi düşüncenin davranışa dönüşeceğine karar verense insandır.

sesinden çocuk masalları ısmarla ruhuma, öfkem dinsin yağmur yağsın biraz, yorgun bedenimi kollarında dinlendir ve korkularımı hafiflet, temize çek kahır dolu geçmişimi. elimden tut ve daha güzel yarınlara götür beni, ülkem kanser oldu, bana dudaklarından biraz umut bağışla çünkü devam etmek istiyorum, seni sevmek çok yakıştı bana.

kayra, bir gün bana "mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun" demişti. "ve en büyük acının kendininkinin olduğunu düşünüyorsun. dünyadan haberi olmayan bütün geri zekâlılar gibi. ölmesine çeyrek kalmış, herkesi yaşadığına pişman etmeye çalışan, sağlıklı oldukları için suçluluk duymalarını isteyen hastalıklı, yaşlı bir kadın gibisin."