Abrakadabra🔮

nefes alamadım. kaburgalarımın üzerine oturan o ağırlık yüzünden nefes bile alamadım. sesimi çıkaramadım. göğsüme çiçekler ekmem gereken yaşta, mezar taşları dizdim. çok yorgunum. dinlenemiyorum. anlatamıyorum.

bana hâlâ seni sorduklarında geçti gitti işte diyemiyorum. sen beni kara kışın ortasında yüreğimde bir yangınla bıraktın. söyle. bu geçip gitmek mi yakıp yıkmak mı.

ben herkesi hatırlayarak unuttum.

“iyileşmek için birine ihtiyaç duyduğun sürece yarım kalacaksın.”

bir yanım devlet devirir, bir yanım kendine yenilir.

tek başımayım ve halledemiyorum.

babalar, kızları fırtınaya kapıldığında sığınacakları liman olmalı. sen, benim sığınacak liman aramama sebep olan fırtına oldun.

İnsanlara ne kadar kendinizi tanıtıp, zaaflarınızı belli edersiniz önce o noktadan vurulursunuz. İnanın, özellikle o noktadan vurmayı seçerler çünkü yıkmak kolay gelir. Toparlanmak zor olanıdır. Kural bu, içinizi açtığınız kadar yara alır, belli ettiğiniz kadar incinirsiniz.

Belki her zaman iyi biri olamadım ya da doğru olanı yapamadım ama ben var ya kendimle gurur duyuyorum düştüğüm onca durumdan daha sağlam ve erdemli kalkmayı başardığım için. Hatalarım için üzgünüm ama gerçekten düzelmeye ve düzeltmeye çabalayan yanıma teşekkür ediyorum.

bazen ciddi manada dayanamadığımı hissediyorum. sonra dişlerimi sıkıp devam etmeye çalışıyorum. keşke tam da o anlarda devam etmek yerine zaman dursa, herkes donsa, gökyüzü bile sussa.. ağlasam içimde tek bir sözcük dahi kalmayana dek. biraz döksem, biraz da kırsam kendimi. sonra, bir uçurumdan atlamış da boşlukta süzülüyorcasına hafiflesem..