zizicim

Çoook uzakta olanları özlüyorumm.

Keşke hep ilk aklıma geleni söylesem , işte o zaman yanımda kimler var belli eder kendini.

Şanssızlık peşimi bırakmıyor sanırım ölene kadar bu böyle devam edecek...

Uzakta hissettiğim eli tutmak istiyorum..

Bağırmak çağırmak isterken bir anda koca bir dipsiz kuyuda olduğumu hatırlayınca daha çok sustum...

Kendi canımız bile bize emanetken bu neyin sahiplenişi böyle...

Yalnız hissettiğim her an kalabalığın içindeyim......

Bu yaşadığım talihsizlikler... Bilmiyorum acaba istemeden bilmeden kalp mı kırdım âh mı aldım bu neyin revasıdır...

Sevmeyi kim değiştirdi, sevilmek mi daha değerli yoksa sevmek mi? Kalbinde duygularından emin olduğun ama vicdanına asla söz geçiremediğin zamanlar haksız yere çok acı çekiyor kalbim.

Çağ mı insanı değiştirir yoksa insan mı çağ değiştirir... Düşünsenize dumanla haberleşirken telefonu kim buldu, kitaplar elle yazılırken matbaayı kim buldu, o kağıt kokan güzel mektuplar günler sonra hatta aylar sonra elimize ulaşırken saniyesinde haber aldığımız telefon , internet .. Kim değiştirdi bu zamanı dersin? İyisiyle kötüsüyle..