ziyade

Seni istikbâl için önce gelmek cihâna, Ve başkasından almak sonra geliş müjdeni. Bir nefes dinlemeden yıllarca koşmak sana Aramak her tarafta...Bulmamak asla seni.

Mübariz İbrahimov

Sanık insanoğlunun, bütün şehirleri yakarak doğaya dönmesine; yeniden binlerce yıl önce çıkıp unuttuğu mağaralarına sığınmasına; erkeklerin çok sevdikleri arabalarını, masalarını, makamlarını, kredi kartlarından menkul güçlerini; kadınların bir ibadet ciddiyeti ile gezdikleri mağazalarını, galerilerinde milyonlarca 'tanrıçanın' sergilendiği alışveriş merkezlerini, renkli ve güzel kokulu günlerini düşünüp bir ateş etrafında ısınıp avcılık ve toplayıcılıktan elde ettiklerini yemelerine ve dahi yalnızca kendi içlerine ve tabiata dönmelerine karar verilmiştir.

Düşünmek seni, sisler ardında minareler ve kubbeleri görür gibi.. Düşünmek, aranan adresin sokağına varır gibi.. Daima düşünmek seni..

Ne olurdu ki sokakları bu kadar dar, evleri bu kadar iç içe ve karanlık kurmasaydınız? Ne olurdu yirmi milyonu bir şehre, geri kalan elli milyonu seksen şehre pay etmeseydiniz? Ne olurdu parayı bu kadar kıymetli görmeseydiniz, bu kadar baş tacı etmeseydiniz? Belki yürekleri ferah olurdu insanların azıcık daha, belki birbirine güveni olurdu.. Belki fedakarlık, belki vefa, belki yuva kavramları biraz daha uzunca yaşardı memlekette.. Kimbilir?

Atlar.. Bana göre dünyanın en güzel hayvanları. Bir de filler var ama onu karıştırmayalım şimdi. Gerçi hepsi ayrı güzel..

Birgün evden çıkıp geri dönemezsem ne olur diye düşünüyorum bazen.. Sevdiklerimi değil, yalnızca terekemi tahayyül ediyorum. Kitaplarım mesela, ne olur onlara? İsmimi ve aldığım tarihi yazdığım, bazı sayfalarına notlar düştüğüm, satırlarının altını çizdiğim kitaplarım. Karalama defterlerim.. Sonra kalemlerim.. En çok sevdiğim mürekkep rengini birkaç rengi karıştırmak suretiyle uğraşa uğraşa tutturup haznesine bir saatçi dikkat ve heyecanıyla doldurduğum kalemlerim.. Ütüleyip dolaba astığım gömleklerim.. Neredeyse on yıldır en kıymetli vakitlerime refakat eden masam. Evet, yıllar önce gurbete bile birlikte çıktığım masam. Kırıp döküp yeniden kurduğum masam.. Bilmiyorum. Herhalde toplanıp atılır. Ya da saklanır, kimbilir?

Anonim sızılarım var benim. Buralarda yapraklar kuruyup dökülüyor ve ben her geçen gün biraz daha huysuz bir adam haline geliyorsam belirsizliklerin esiri olmamak için direnmemden.. Sussam gönlüm razı değil; söylesem dinleyen yok.

bıraksan bırakılmıyor, ulaşsan ulaşılamıyor; ne dertli bir mesele. yollar bitiyor, yıllar geçiyor, işler bitiyor da amansız kederler saklı kalıyor derununda insanın. halimizi anlayanların elinden gelesi değil bizi sulha eriştirmek; anlamayanlara selam olsun. insan insanı anlamaz mı hiç? anlar da anlayıp ne yapsın. sen anlıyorsun da ne yapabiliyorsun? hasta için sabah ezanı nasıl şifalı bir ses ise benim için de yatsı öyle. hele saatler yarımı vurdu mu suni sığınağıma girip melatoninin vücudumu esir almasını bekliyorum. biricik beyinciğim ne zaman müsade ederse, o zaman dalıyorum bir karanlık aleme.

Yenişehirli Avni Bey