selvâ, bizim gibi kadınların kusarken saçlarını tutacak bir kimsesi bile yoktur. bu yüzden saçları da çocuklukları gibi. hep yarım yamalak, kısacık tutulur.

saçlarımı belki de ilk defa bu kadar uzun kullanıyorum. ilkokula giderken bile kısacıklardı. annem tutar ve acımadan keserdi. babam asla istemezdi, kesmesin derdi ama annem dinlemez keserdi. bir gün olsun saçlarımı sevmek istemedim, güzel gelmezdi gözüme. saç sevilir mi diye sorar dururdum kendime. babam da sonradan sormayı bıraktı, neden kestiniz demedi. ama ben öğrendim. yarım yamalak büyüyen bir çocuğun saçı uzun olmazmış. izin verilmez, hak görülmezmiş.

iyileşmeyen ama üzerinde çiçek açan yaralara. çiçek açacak olan her yaraya,

annem çiçekleri çok sever, her birine isim bile koyar. bize anlatamadığı yaralarından nefret eder gibi sever onları. öyle ki bazen söz konusu yaralarından bahsetmek olunca çiçeklerine döner bakar. o çiçek açtırmayı başardığı yaralarıyla böyle savaşıyormuş demek ki.

içim almıyor içim. sen anlamıyorsun benim içim hiçbir şeyi almıyor.

konuşmayacak gibisin artık. uzun uzun cümleler kurmayacak durumdasın sanki. insanlar sana koca bir hiçliğe bakıyor gibi bakıyor adeta. ayağa kalkıp devam etmek mi zor olan yoksa seni sen yapanın acılar olduğunu anlamak mı?

kurban olduğum sana söylenen sözler tükenmez, bitmez, anlamını yitirmez. sana özlem asla tükenmez. seni sevmelere doyamam ama sensizliğe de dayanamam ya.

söküp almak istiyorum şu bir türlü vazgeçmeyen yüreğimi. ellerim kan içinde kalana kadar sıkıp vazgeçirmek istiyorum. yeter diye bağırmak istiyorum aynalara. sus artık demek istiyorum beynimin içindeki sese. her şey bitsin istiyorum.

dünyaya dert bir varlık.