survivalist- güçlü hanım

Neyse birkaç zamandır düşündüğüm bir mevzu var.

E.ye neden kızdığımı anlıyorum. Aslında çokça hata yapmasından değil. Z ona göre daha fazla hata yaptı belki ama ona kızmıyorum pek. Çünkü her defasında mahcup oluyor, hata yaptığını dile getiriyor ve gerçekten üzülüyor buna. Halledilir şeyler. Ama E nin hiç bu hatadan dolayı mahcubiyet hissettiğine rastlamadım ve beni sinirlendiren de bu oluyor. Neden yaptın dediğimde bilmiyorum diyor ya da haberim yoktu diyor, bana bu söylenmedi diyor. Bu da bu hatayı umursamadığını düşündürüyor bana ve kızıyorum.

Evet neden kızdığımı artık biliyorum. Bir işe yarar mı bu bilgi derseniz en azından tanımladım. Yine kızmaya devam edeceğim sanırım.

Neyse yeni ay için heyecan doluydum sabah. Buraya kadarmış. Stabil hayata hızlı döndüm. Yine de yeni ayda mutluluk ve huzur istiyorum, irade, düzenli çalışma, konularımı bitirme diliyorum.

Bir arkadaş olasılıksız kitabını okuyordu. Hocanın biri gelip sana hiç yakıştıramadım, bu kitabı mı okuyorsun gibi bir cümle kurdu. Arkadaş da kitabı götürüp çöpe attı ve ağlamaya başladı. Kendini suçlu hissetmişti sanırım.

bu yaşıma kadar tansiyonum düşüyor zannettiğimden yaşadığım o şeyin aslında auralı migren olduğunu bilmiyordum. İnternette gezerken bir video gördüm ve merakla baktım. Benim gördüğüm şeye yakın bir görüntü bu. Gözde oluşan yanıp sönme tarif edilecek birşey de değil aslında. Ama bunu görselleştirmeye çalışmışlar. Meğer auralı migrenim varmış. Bu yanma sönmeden sonra bazen direk başıma ağrı girer. Bunu yaşayanları da yorumlarda görünce şaşırdım.

şimdi migrenle akupunktur tedavisine bakarken bir de dil yamukluğuyla rüzgarda kalmanın ve boyun ağrısının ilişkisini öğrenmeye kadar geldim. Neyse uyuyalım.

Özel sektörün çok sinir bozucu iplerle seni bağlıyor olduğunu hissettiniz mi hiç bilmiyorum ama bu his bazen yoruyor. Bu ara sınava çalışmaya çalışıyorum onu da becerebilirsem işte. İşten gelip bakmak zoruma gidiyor, uzanmak istiyorum,filmler izlemek,uyumak. Ama zarife bir yerlere gelmen lazım değil mi artık. Kaç yaşındasın zarife, kaç yıl daha aldığın diplomaların işe yaramadığı düşüncesinde yıpranacaksın.

Arkadaşlarımla görüşmüyorum, mesajlaşmıyorum bile. Nasıl oldu bu derseniz bilmiyorum. Bir anda yorgun ve evli oldum. Sonra bu sınav ve gelecek depresyonuna girdim. Biriyle plan yapmak istemiyorum. Bir yerlere gelmem lazım depresyonunda sosyal hayat vicdan azabına dönüşüyor bu ara. Daha evvelinde de maddi olarak sıkışık bir dönem yaşadım ve o dönemde de arkadaşlarımla planladığımız buluşmaya gelen yer tekliflerinin pahalı yerler olmasından dolayı kendimi eledim. Oysa sadece çay içecek bir yere de gidebilirdik. Garipsenirim diye çekindim ve bir bahane bulup gitmedim. Daha uygun bulduğum yerler de beğenilmedi vs.

Garip. Velhasıl bu yazıyı yazarken "aşkolata" diye seslendi biri. Çok komik değil mi :)

Bir gün bu işi bırakacağım.

Aslında artık daha konforlu olduğum yerler var ama yönetme sorumluluklarım arttı. Eskiden diyorum, çok da eski değil aslında ama eskimiş gibi geliyor bana, o ilk işe girdiğim zamanlar işte, her yere koştururdum. Birçok işi ben yapardım. Bir keresinde 3 dakika erken çıktığımız için patron yoldan geri döndürmüştü bizi de o gün o anahtarı masaya bırakıp çıkmayı düşünüp sabretmiştim. Hiç bilgim olmadan, öğrenerek ve en çok da sanırım işleri düzenlemeyi, kontrol ve denetlemeyi sevdiğimden böyle ilerledim. Eskiden benim yaptığımı şimdi 3 kişi yapıyor. Elbette büyüdük. Hatta ben büyüyelim diye de çok çaba gösterdim. Yapmam gereken tüm işleri a4 kağıdına yazmıştım birkaç hafta, en az 2 tane dolu a4 olurdu masamda ve devamlı bu işleri kaldırıp gösterir yetişemem bunlara diye sitem ederdim. Ama asıl sıkışmak hissini biraz azalttığım yer ameliyat sonrası oldu. Yine de bu işin ilerisi yok, kazancı görüp de maaşının geç yatması hele çok acı bir durum oluyor.

Bir an oluyor "niçin çabalıyorsun"diyor insan.

Patronumu anlatamam size. O kadar değişik bir adam ki. Onunla mücadele etmeye devam ediyorum aslında. Bazen varlığı çok yorucu oluyor. Yurtdışına sıkça gidiyor ofisi bana bırakıp. O zamanlar daha rahat geçiyor.

Müdürüm aslında ben. Evet ama hala bunu pek söylemiyorum. Çünkü sanki beni çalışmak konusunda gaza getirmek için müdürsün sen demişler gibi hissediyorum. Daha ne kadar çok çalışabileceksem artık. Kızlar -haklarını yiyemem- çok güzel çalışıyorlar. Seviyorum onları. Hepsinin garip huyu var tabi yok değil, meraklı,yavaş, fazla duygusal vs. Ama sahiden aldıkları maaş helal, hatta ben patron olsam daha fazla verirdim, bol ikramiye..

Neyse işte. Bugün eve maaş aldım hevesiyle gelmedim. Allahım bu kaygıdan da kurtulduk diyerek girdim içeri. Yine de bunlarla karşılaştıkça bazı durumları yönetmeyi öğreniyorum. Bu yüzden bana ilk işe girmem çok eski gibi geliyor. Çünkü çok şey öğrendim.

Zeruj için Ekşi Sözlük’te görülen ilk yorum ise şöyle: “türkiye'deki tesettür ikoncanlarını bir araya toplayıp tesettür sektöründe ünlü olan isim.” Tesettür meselesine hiç girmiyorum bile. Tesettür diye doğan birçok markanın, bugün tesettürlü bir kadının kendine uygun bir parça bulmakta zorlandığı noktaya nasıl geldiğini belki başka bir yazıda anlatmak gerekir.