velhasıl

Hayatımda 15 seneyi geçirdiğim evdeyim. Son 7 senesi dışında bu evde yaşadığım hislerin pek de farkında değilmişim. Biraz zorlayayım zihnimi ve size hatırladıklarımdan bahsedeyim. Bu eve ilk taşındığımız 2000 senesinde 9 yaşında bir kız çocuğuydum. Eski, köy evinden hallice olan evimizden buraya taşındığımızda ayrılışın verdiği burukluk yerini gözüme çok lüks ve büyük gelen, parke taşları parlayan odamın ihtişamıyla heyecana bırakmıştı. İçimde adeta bir gurur vardı bunu hatırlıyorum. Ergenliğe kadar aradaki yıllarım kayıp. Farkındalık oluşturacak yaşa erişmemişim. Sonrası zihnime kaya gibi oturan anılar. Ağır ergenlik. Arkasından ilk aşk, ilk sevgili, ilk kavgalar, ilk ayrılıklar. Ve o kız büyüdü. Farkında olmaya, hatırlamaya, unutmamaya başladı. Bu evdeki son 4 senemin gecesinin 3.80 senesi kabus. Geri kalan geceleri de evde geçirmemişimdir. Şimdi bile hala bu eve her gelişim, eve ilk giren 9 yaşındaki o kızın heyecanına sahipken geçirdiğim diğer geceler kabus. Bu ev kötü anıları saklıyor sanki duvarlarında. Üzerime kusuyor. Hislerimi tetikliyor. Ama hala annem en iyi ilacım. 30 yaşındayım ve ağlayarak koynuna sokuyorum. Ağlamamı babam görürse açıklayamam. Zaten bundan hep içimin duvarları incecik kaldı. Bastırdıkça eridi duvarlar, inceldi içimdeki o katman. Çünkü dışarıya sızmaması için tıkanmıştı tüm delikler. O esnek zara lanet olsun ki içimi genişletti. Şimdi işte bitmiyor, arınmıyor içim. İçim öyle kalabalık ki aradığınız kişiye şu an değil hiçbir zaman ulaşılamıyor.

Dünyanın en güzel melodisi değildi belki ama öyle sanmaya devam ediyordum. Hayranlıktan. Dünyanın en güzel şehrinde değildim belki ama öyle sanmaya devam ediyordum. Sevdiğimden. 

Kağıtla İlişkiler

Geçmiş Gün.

“Acının / Çok sonra başladığını/ Kim inkar eder”

Birinde Tagore’un bir sözünü söylemişti kendine: “Söylenmeyen sevgi kutsaldır.”

Mutluluk derinlerdeydi. Yaşamı, insanı yaratıcılığıyla kavramalı; bulmanın, görmenin, öğrenmenin her gün yeni bir coşkusu doğmalıydı ilişkilerde.

Konuşmaya gelirmişim, yalnız konuşmaya. Konuşmak insanın yarasını sağaltır. Acısının derinlerdeki köklerini bir mıh gibi çeker çıkarır yüreğin içinden. Konuşmak unutmaktır; konuşmak anımsamak, acılarını savurmak, başka ruhlara aktarmaktır. Yaralanmaktır yeniden, yaralarla yaşamayı öğrenmek, adını koymadan yaraları kutsamak. Konuşmak yaralamaktır suskun akılları. Sözcükler merhemdir, yumuşatır iç acılarımızı; kimi zaman kezzaba döner sözcüklerin seslerine gizlenen öykülerin ruhumuza serptiği zamanlar. Sözcükler ağılıdır. Neşelidir. Umutludur. Sözcükler gelecektir. 

Yalnız senin için yaşamak, hayatımdan senden başka her şeyi silip atmak istiyorum. Fikirlerimi, gayeleri seninle paylaşmak, doğru bulduğumuz şeylere beraber inanmak istiyorum. Etrafın seni sıktığı zaman kitap oku... Ben şimdiye kadar her şeyden çok kitaplarımı severdim. Bundan sonra her şeyden çok seni seveceğim ve kitapları beraber seveceğiz.

Dünyada hayatın bir tek manası varsa o da sevmektir. Hatta mukabele edilmesini bile beklemeden sadece sevmek. Başka bir insanı bahtiyar edebilmek, kendini bahtiyar edebilmekten daha güç fakat daha insancadır. Bugün böyle düşünenlere saf, hatta enayi derler. Fakat ne derlerse desinler, biz kalbimizin ve kafamızın doğru bulduğu şeyleri etrafın ne dediğine bakmadan yapmalıyız.

Ruhum bugün yuvasını gökyüzüne yapmış bir kuş gibi hafif ve neşeli. 

Kendisini sürükleyen kişiyi isteyerek izlediğinde aranızdaki bağı hissetmezsin, ama ona karşı direnmeye ve ondan uzaklaşarak yürümeye başladığında çok acı çekersin. 

Güç vermesi için sürekli Tanrı’ya yalvarmak nasıl bir korkaklıktır ! Şu sıralar bütün dualarım ağlamaklı. 

Bir kitaptan diğerine kaçıyor, onu yeniden buluyorum. Onsuz keşfettiğim bir sayfayı okurken bile, hala onun bana kitap okuyan sesini duyuyorum. Onu ilgilendiren şeylerden başka hiçbir şeyden zevk almıyorum. Düşüncelerim onunkilerin şeklini aldı, öyle ki ikisini karıştırmaktan hoşlandığım zamanlarda olduğundan daha zor ayırt edebiliyorum artık onları. 

Daha engin, daha ışıltılı, daha ıssız başka ülkeleri düşünüyorum. İçimde öyle garip bir inanç var ki, nasıl bilmiyorum ama birlikte büyük, gizemli bir ülkeyi göreceğiz.

Sevişirken iç içe geçen, solukları karışan, birbirine en yakın hale gelen insanların, sonradan bu kadar yabancılaşmasına, hatta can yakmaya çalışmasına hep hayret etmişimdir. Önce en büyük haz, sonra en büyük can yakma, ne tuhaf. 

Babaannemin göğsünde de ceylan dövmeleri vardı; bir keresinde sormuştum niye yaptın bunu babaanne, diye, içim sıkıldığında göğsümde gazeller uçuşsun istedim, cevabını vermişti.