// παλιάτσος //

μου λείψατε κάποια άτομα από εδώ tbh.

μετά από πολύ καιρό, έχοντας αφήσει πίσω μου τη θλίψη και τη κατάρα του υποτονικού, in my healing era, έχοντας μπει στη κωλοσχολή και άλλα τέτοια όμορφα και άσχημα και, και, και.

Θέλω κάτι να σου γράψω,

μα μου είναι τόσο δύσκολο

να το κανω.

Θέλω να σου γράψω κάτι,

να είναι το πιο όμορφο...

ό,τι κι αν είναι αυτό που γράφω.

Μα για σένα, όσα και να γράψω

δεν θα φτάσουν.

Ποτέ.

Από τη πρωινή καταχνιά

κάπου, στη Σκωτία,

ως τα ηλιοκαμμένα μεσημέρια στη Βραζιλία.

Κι από 'κει

ως τους καφέδες που ψήνουν στα σινιά

στη Κωνσταντινούπολη.

Κι ως τα αποστακτήρια

κάπου στα περίχωρα της Μόσχας

σαν ποτήρι βότκα να σε πιω.

Να με μεθάς τα βράδια,

μπας και γράψω κάτι όμορφο.

Η τελευταία.

Πάει καιρός, το ξέρω. Απλώς, έπρεπε να μείνω μακρυά, να μαζέψω τα κομμάτια μου, να αποδεχτώ όλες τις αλλαγές, να με αγκαλιάσω και, να έρθω να σας γράψω πάλι τις σκέψεις μου.

Μου έχετε λείψει και, μου έχει λείψει η αλληλεπίδραση μαζί σας, ομολογώ πως το είχα ανάγκη το να ξαναγράψω εδώ και δεν περίμενα πως θα γίνει.

Άφησα για λίγο κατά μέρους τον Υποτονικό, μαζί με πολλά άλλα πράγματα. Δεν ήταν και τόσο ευχάριστο, από την άλλη, συνέβησαν ευχάριστα πράγματα στη ζωή μου και, το χάρηκα.

Κλείνω λοιπόν το κεφάλαιο "Οι μέρες ενός παλιάτσου" που το γράφαμε από το καλοκαίρι του 2019, από εκείνον τον Ιούλιο, αν θυμάμαι καλά, σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια ανέβηκε το πρώτο κου κείμενο. Σε ευχαριστώ για αυτό, εσένα που, με προέτρεψες.

Αποφασίζω να αφήσω πίσω μου τις ημέρες, διότι έχω αλλάξει. Δεν με αντιπροσωπεύει πλέον τόσο όσο με αντιπροσώπευε πριν 1 περίπου χρόνο όπου ανέβασα το τελευταίο μου κείμενο.

Κλείνουμε αυτό το κεφάλαιο, με χαμόγελο, με θέρμη, με ένα κάπως πιο ήσυχο κεφάλι με λιγότερες έγνοιες και σκωτούρες. Χωρίς πολλά-πολλά, χωρίς δάκρυα, χωρίς αντίο γιατί, θα τα λέμε.

Θα αλλάξουν κάποια πράγματα, ο τρόπος γραφής, η σειρά και, πολλά ακόμη. Πάντοτε όμως θα είμαι ο Υποτονικός.

Τέλος, θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω πάλι με όσα άτομα γνώρισα εδώ μέσα και, χαθήκαμε, είτε γιατί είχα τόσο καιρό να μπω εδώ, είτε γιατί απλώς, απομακρύνθηκα.

Η τελευταία μέρα ενός παλιάτσου λοιπόν.

Ο ήλιος έδυσε.

Καληνύχτα σας.

Ήμουν 19 θυμάμαι, πρέπει να ήταν Μάιος ή αρχές Ιουνίου. Θυμάμαι να κάθομαι στο μπαλκόνι και να πίνω ρούμι, μαύρο, να καπνίζω, ακούγοντας τον αγαπημένο μου δίσκο της Billie Holliday, που τυγχάνει να είναι και ο πιο μελαγχολικός της.

Δεν θυμάμαι το όνομα του δίσκου, αλλά γαμώ, ήταν διαμάντι αυτός ο δίσκος.

Έρχεται ο αδερφός μου στη βεράντα και κάθεται σε μια καρέκλα δίπλα από μένα αλλά, μακριά. Καθίσαμε εκεί, μαζί, χωρίς να πούμε κουβέντα για περίπου 2 ώρες. άνοιγε το κινητό του ανά μισή ώρα και χάζευε για κάνα πεντάλεπτο, μετά το έκλεινε και κοιτούσε τη θάλασσα.

Βλέπεις, εγώ αυτή τη θάλασσα την έβλεπα και έφτιαχνα ιστορίες για το τι γινόταν πέρα από αυτήν. Την ίδια θάλασσα κοιτούσε και ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ένα έφηβο ζευγάρι, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Την ίδια θάλασσα κοιτούσαν και μια χήρα που έχασε τον άντρα της σε τροχαίο, ένας χήρος που έχασε τη γυναίκα του από καρκίνο, εκείνο το παιδί που έχασε τον κολλητό του από υπερβολική δόση. Την ίδια θάλασσα, κοιτούσε και εκείνος ο ερωτευμένος έφηβος, εκείνος ο φοιτητής, ο τριαντάρης, ο υπερήλικας. την κοιτούσε μια κοπέλα που περίμενε να πάει η ώρα για να βγει το πρώτο της ραντεβού με το αγόρι που της άρεσε, εκείνη η κοπέλα που έχασε εκείνη τη δουλειά, εκείνο το παιδί που έκλεισε το μαγαζί του από χρέη.

Αυτά σκεφτόμουν όσο κάπνιζα απανωτά τσιγάρα, ακούγοντας εκείνον τον δίσκο. καθόμουν εκεί για ώρες, μόνο που εκείνη τη μέρα είχα τον αδερφό μου δίπλα.

Εκείνη η μέρα, ήταν πολύ πιο δύσκολη από άλλες. Εκείνη τη μέρα, το κενό απ' τη βεράντα φάνταζε η μόνη λύση, η εύκολη. Τι νόημα είχε η ζωή άλλωστε; Όλοι την ίδια θάλασσα χαζεύουμε και η θάλασσα είναι κενό. Μπορεί να μην επιπλέεις μερικές φορές όταν πέφτεις σε αυτήν, αλλά άλλες το κάνεις. Εγώ δεν ήθελα να επιπλέω εκείνη τη μέρα. Ήθελα να τελειώσει.

Γυρνάει κάποια στιγμή ο αδερφός μου και μου λέει "Ρε μαλάκα (insert my name here - ωχ θεέ μου, τον ακούω να το λέει -), μην είσαι έτσι συνέχεια, δε μπορώ να σε βλέπω έτσι, δε σου πάει, τι έχεις;"

Και εκεί, πάγωσαν όλα. Γύρισα, τον κοίταξα, έσβησα το τσιγάρο και έκλεισα τη μουσική. Κλάψαμε, για ώρα, αγκαλιασμένοι. Είχε πάει μία; Δύο το βράδυ; Δε με ένοιαξε.

Άνοιξα το κινητό, και αυτή τη φορά έβαλα χαρούμενα τραγούδια. Δυνατά. Χορεύαμε, σαν να μη μας ένοιαζε, σαν να ήταν δικός μας ο κόσμος. Ήρθαν οι γονείς μας έξω, και χόρεψαν και αυτοί μαζί μας. Ήταν η πιο χαρούμενη και ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.

Εκείνη τη μέρα, σκέφτηκα πως, έχει νόημα τελικά. αυτή η θάλασσα, έχει νόημα. Το κενό, δεν έχει. Οι ιστορίες όμως που τη συνοδεύουν, έχουν. Δεν αξίζει να πέσω στο κενό. Δεν αξίζει, γιατί έχω τον αδερφό μου. Το μικρό, σκατιάρικο μωρό που ήρθε ένα πρωί στο σπίτι και έπιανε με όλη του τη δύναμη τα δάχτυλα των χεριών μου, όμως το έκανε με αγάπη. Ήμουν 6 όταν τον γνώρισα.

Για τον αδερφό μου λοιπόν, έχει νόημα. για αυτόν, αξίζει.

Πλέον τη θάλασσα, την κοιτάνε και δυο αδέρφια, που γλίτωσαν από το κενό, από το να μας χωρίσει αυτό.

Αυτή η θάλασσα.

Έχω καιρό να γράψω εδώ.

Χάθηκα, πραγματικά. Ο παλιάτσος έμεινε για λίγο σιωπηλός μέσα στον όχλο.

Αλήθεια, πού οφέλησε αυτό;

Πουθενά.

Τον τελευταίο καιρό, δεν έγιναν πολλά.

Ή μάλλον, έγιναν. Αλλά δεν ήταν πολλά.

Απλά ήταν μεγάλα. Τρανταχτά. Τρομακτικά.

Δεν μπορώ να γυρίσω σελίδα. Κάποια άτομα θα πουν ότι δε θέλω.

Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή στο "θέλω" απ' το "μπορώ".

Δε ξέρω αλήθεια που θα βγάλει. Όλες αυτές οι αλλαγές, η θλίψη, ο πόνος, η οργή, το μίσος. Το κενό.

Δεν μπορώ να νιώσω αγάπη. Χαρά. Ευτυχία, ευχαρίστηση. Στιγμιαία, ναι. Και φεύγουν πάλι.

Δε ξέρω αν θα φύγει ποτέ αυτό, ή αν όταν φύγει αν θα είναι αργά, πολύ αργά, λίγο αργά.

Δεν μπορώ να γράψω με την ίδια ευκολία πλέον. Μου το στέρησαν, και έπειτα, το στέρησα και εγώ από τον εαυτό μου.

Όπως μου στέρησαν και στέρησα από τον εαυτό μου το συναίσθημα. Τα συναισθήματα.

Το "τέλος" μοιάζει τόσο κοινότυπο στα κείμενά μου, σαν λέξη. Όμως κάθε τέλος είναι και μια αρχή.

Αυτό δεν ξέρω τι είναι. Πάντως ξέρω πως δε θέλω να το αφήσω εδώ.

Δε θέλω.

Αλλά δε μπορώ να το ξεπεράσω.

Ξέρεις τι; Κουράστηκα.

Δεν αντέχω άλλο να είμαι μηχανή.

Δεν αντέχω όλα να τα κάνω μηχανικά, σαν γρανάζι.

Να ξυπνάω με πόνους το πρωί και η μόνη σεροτονίνη να είναι ο ήχος του καυτού νερού από τον βραστήρα στη κούπα του καφέ μου.

Να καπνίζω, να καπνίζω, να καπνίζω, μέχρι να δυσκολεύομαι να ανασάνω.

Να κάθομαι να τρώω με την οικογένειά μου και να έχω δίπλα μου το κινητό, περιμένοντας ένα τηλέφωνο, όχι από κάποια κοπέλα ή κάποιον φίλο αλλά από το αφεντικό μου.

"Δουλεύουμε αύριο.".

Αυτή η φράση καταστρέφει τα πάντα μέσα μου.

Να κάνω τον δεύτερο καφέ μου και να καπνίζω πάλι, βλέποντας σειρές, σέρνοντας τα μηνύματα όσων με νοιάζονται από τη μπάρα ειδοποιήσεων γιατί φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως απογοητευτούν, ή μήπως δούνε πως ήδη έχω απογοητεύσει εμένα.

Να γδύνομαι αργά-αργά με ένα αφηρημένο βλέμμα και τα χείλη μου με στραμμένη προς το πάτωμα καμπύλη.

Βαριανασαίνοντας στη ντουζιέρα, ρίχνοντας καυτό νερό στο σώμα μου, ευχόμενος να πάθω έγκαυμα για να αποφύγω άλλο ένα οχτάωρο.

Να φιλάω τη μάνα μου στο κούτελο, να μοιράζομαι μια φρικαλέα μελαγχολική "Καληνύχτα" που με το ζόρι ψέλλισα.

Και τέλος, να ανοίγω λίγο τη πόρτα στο δωμάτιο του μικρού, κοιτώντας τον με ένα μειδίαμα και φωνάζοντας σχεδόν χαρούμενα "Καληνύχτα ρέει!".

Με κούρασε αυτό.

Δεν αντέχω άλλο να είμαι μηχανή.

Ότι και αν ένιωσα για εσένα το έθαψα βαθιά.

Σε τραγούδια, σε κείμενα, σε φωτογραφίες και σε ποιήματα.

- Αλλά δεν κάνεις ποίηση.

Ναι, έχεις δίκιο δεν κάνω.

Όχι, ποίηση δεν είναι αυτές εδώ οι λέξεις.

Ποίηση είναι εκείνα τα παιδιά που χτύπησαν εκείνον τον ΜΑΤά στη πορεία.

Τους κοιτούσε όσο χτυπούσε το γκλοπ στο μπούτι του, λέγοντας "Εδώ θα γίνει ο τάφος σας μουνόπανα!".

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι απέναντί του, ζευγάρι, θα 'ταν-δε θα 'ταν είκοσι στα εικοσιένα.

Γέλασαν και πήρε αυτός μια πέτρα από κάτω, το κορίτσι ένα κοντάρι από μια σημαία, από εκείνες τις μαυροκόκκινες.

Ξεκίνησαν να τον χτυπούν, φωνάζοντας πως ακόμα και να μην νικήσουμε, θα πολεμάμε πάντα.

Τους είδα σε ένα παγκάκι αγκαλιά μετά από λίγη ώρα, έτρωγαν προφιτερόλ απ' το ίδιο μπολ ακούγοντας κάτι που έφερνε σε ραπ αλλά δε ξέρω τι.

Αυτό είναι ποίηση.

Για αυτό και εγώ, έθαψα ότι ένιωσα για εσένα.

Δρόμοι άδειοι, μαγαζιά κλειστά.

Δε δίνω σημασία στο τι παίζει στα ακουστικά μου.

Χαμένος σε μία δυστοπία.

Δύο μπάτσοι στη γωνία, κοιτάνε προς το μέρος μου και ανεβάζω βιαστικά τη μάσκα μου.

Ένα μισοσβησμένο τσιγάρο στο χέρι μου, ψάχνω νευρικά τον αναπτήρα μου στη τσέπη του μπουφάν.

Κάτι παίζει στα ακουστικά, αλλά δεν δίνω τη δέουσα σημασία.

(Μα, το είπα ήδη αυτό.)

Κάπου ξεκίνησα να πηγαίνω, όμως δε ξέρω που, ήθελα απλά να μη βλέπω άλλο τα ντουβάρια.

Κάπου στα μισά της διαδρομής, θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να στείλω στο 13033.

Κοντοστάθηκα, έγραψα "Μετακίνηση 6" και συνέχισα.

"Θα ήσουν σέξυ με ρόμπα και πιτζάμες", ψέλλισα και χαμογέλασα, σχεδόν αμήχανα και αυθόρμητα.

Συνέχισα να περπατώ και κάποια στιγμή, σκέφτηκα εκείνη τη σοκολάτα που μου αγόρασε ο πατέρας μου μια μέρα και άφησα μισή στο ντουλάπι μου μαζί με ένα μπουκάλι βότκα.

Και είπα από μέσα μου :

Συγγνώμη μπαμπά που δεν την έφαγα ακόμα, που ποτέ μου δεν σε έκανα χαρούμενο και που δεν έχουμε τη σχέση που επιθυμούμε και οι δύο.

Συγγμώμη μαμά που δεν φοράω ζακέτα όταν είμαι στο μπαλκόνι και καπνίζω, που δεν σου έδωσα καμία στιγμή ευτυχίας τα τελευταία πέντε χρόνια και που έχω απομακρυνθεί.

Για λίγο, το μυαλό μου κατέρρευσε. Λύγισα, αισθάνθηκα λίγος, κακός και ανάξιος.

Μετά θυμήθηκα όμως πως, μέσα μου, είμαι ήδη νεκρός.

Και πως αυτά, θα μείνουν μόνο μέσα στα ντουβάρια.

Δεν τελείωσα ποτέ τη διαδρομή και ξαναγύρισα πίσω.

Όμως η διαδρομή αυτή ποτέ δεν είχε τέλος, άρα ούτε μέση.

Υποκριτές.

Είστε όλοι υποκριτές.

Αλήθεια, τι σας κάνει να πιστεύετε πως σας χρωστάω κάτι;

Αλήθεια, τι σας κάνει να πιστεύετε πως πρέπει να πληρώνεις την αγάπη;

Τι σας κάνει να πιστεύετε πως μου αξίζετε;

Ειλικρινά, τι σας κάνει να πιστεύετε πως είστε άξιοι να αγαπηθείτε;

Υποκριτές.

Είστε όλοι υποκριτές.

Γιατί ποτέ σας δεν δώσατε κάτι χωρίς να ζητήσετε αντάλαγμα.

Γιατί την αγάπη τη δίνεις χωρίς να περιμένεις να λάβεις πίσω κάτι.

Γιατί δεν αξίζει κανένας περισσότερο από κανέναν και κανένας δεν αξίζει κανέναν και όλοι αξίζουν κάποιον.

Γιατί κανένας δεν αξίζει να αγαπηθεί από κανέναν και όλοι αξίζουν να αγαπιούνται.

Υποκριτής.

Είμαι και εγώ υποκριτής.

Γιατί δεν μου άξιζες και δεν σου άξιζα, ή το αντίστροφο.

Όλοι είμαστε υποκριτές.

Τί πονάει όμως περισσότερο; Να είσαι εσύ υποκριτής και όχι οι άλλοι, να είστε όλοι ή να είναι μόνο οι άλλοι;

Ποτέ όμως δεν θα μάθουμε.

Κανείς δεν παραδέχεται πως είναι υποκριτής.

Άρα ή θα είμαστε για πάντα υποκριτές ή δεν θα είναι κανένας μας.

Είναι κρύος ο καιρός και άδικοι οι καιροί.

Και δεν έχουμε πολλά.

Μονάχα λίγους φίλους, να ξεπλένουμε τις φρίκες μας μ' αλκοόλ τα βράδια.

Και τώρα που τελειώνει το μονοπάτι...

Τώρα το θυμήθηκα.

Σαν σήμερα δολοφόνησαν κάποιον.

Σαν σήμερα δολοφόνησαν τον Παύλο.

Σαν σήμερα δολοφόνησαν τον Killah P.

Σαν σήμερα, πριν 7 χρόνια.

Δεν είναι αθώοι.

Ξύλο στους ναζί.

Μνήμη και αντιφασισμός κάθε μέρα.

Για κάθε Πάυλο, Αλέξη, Λούκμαν, Καλντεζά, Ζακ/Zackie, Βασίλη.

Ανοιχτά παράθυρα να ακούμε τη βροχή, να νιώθουμε το λίγο κρύο που έχει και εμείς να κάνουμε σεξ.

Μετά θα φάμε ότι βρούμε στο ψυγείο και θα πιούμε μπύρες.

Λείπω, και πάντα θα λείπω.

Λείπεις και πάντα θα λείπεις.

Λείπουμε. Από όσα μας αγαπάνε, από όσα αγαπήσαμε.

Μα κάποια στιγμή θα βρεθούμε.

Ένα μικρό σπίτι με χρωματιστό χαλάκι, ένα τραπεζάκι με ένα άτσαλα οργανωμένο ραφάκι, τσιγάρα, χαμηλός φωτισμός και αλκοόλ.

Είναι από τις τελευταίες μέρες;

Δεν ξέρω.

Το μυαλό να παίζει παιχνίδια, στριφογυρνάς προσπαθώντας να βολευτείς, για ώρες, κρατάς αγκαλιά ένα μαξιλάρι και στη προσπάθεια να μην κλάψεις το δαγκώνεις.

Είναι από τις τελευταίες φορές;

Δεν ξέρω.

Προσπαθείς να βολευτείς : Μπαλκόνι ή καναπές;

Αλλά ζεις σε ισόγειο, το μπαλκόνι δεν βοηθά.

Αλλά φοβάσαι ακόμα, για το τέλος.

Μήπως είναι η τελευταία μέρα.

Αλλά ποιά μέρα;

Κάποια μέρα, ο Αύγουστος θα είναι δικός μας και μόνο, στο εγγυώμαι.

Να με περιμένεις.

Δεν θα σταματήσω ποτέ να νιώθω κενός.

Τόσο κενός που, δεν χαιρετάω, δεν μιλάω, δεν δίνω αγκαλιές.

Κενός. Όπως εκείνες τις μέρες μέσα στα ψυχοκελιά.

Σ' εκείνα τα λευκά δωμάτια που γνώρισα τη μοναξιά.

Η ειρωνία είναι πως, αυτό γράφεται έξω από αυτά.

Έξω από εκείνα τα λευκά κελιά.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα εραστής σου.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα δικός σου.

Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα μαζί σου.