peter-pan

Κάνε μου την χάρη και φύγε

Τα ψυχολογικά μου είναι γρίφος και ό,τι αγγίζω αργοπεθαίνει

τουλαχιστον για μενα στο τελος ειμαστε ξενοι

“Μην πιείς πολύ. Μην πας πολυ αργά σπιτι και ησυχα με το αμαξι. Μην καπνισεις πολυ, ευχαριστω που το ελαττωσες. Προσοχη στα έρημα και σκοτεινα στενακια καθως πηγαινεις μονος σπιτι. Καλα να περασετε αλλα μην το παρακανετε. Ελπιζω να πας σε ασφαλης μερος τετοιες παραξενες ωρες. Σε αγαπαω παρα πολυ και δεν θα το αντεξω αν παθεις κατι.”

κατω απο λαθος περιστασεις πολλα γινονται. στις ποσες ομως εγκαταλειπεις ; ειναι σκληρο το ΄''κ αμα ηθελε θα ηταν.'' σε ενα κειμενο που ειχες γραψει περι αμυνες κ με στιγματισε..κ αλλαζω το ερωτημα σου λεγοντας, στα ποσα ποτα παραδεχομαι οτι ισχυουν τα λογια σου; και στα ποσα δακρυα ξεκιναει ο ρεαλισμος;

πως καταντησες ετσι μωρη? σαν αλβανιδα εγινες!

“Sure, I’m sad, but I’m not looking to soothe that sadness by replacing it with a new relationship. Women are allowed to be sad, and they’re allowed to be single, and they don’t need to hear that one day a man is going to make it all go away by telling her she is good enough again. She’s good enough as she is.”