Hamza Akgül

Alışılmadık bir kabullenişin çilesiydi bu, asırları aşan.

Zillet içten sardı, yalan dıştan;

Bir illet ki milletin bağrında yaşayan.

Zihinler demokrasiyle oyalanırken, Esir düştü o hükümran ruh.

Zaman kayboldu, dünya sustu; Uyanışa bir vesileydi artık İstiklal. Duy ve uyan ey vatan!

Haykırırken bize, Akif o sarsılmaz sesiyle, Her satırda yankılanır hürriyet: "Ezelden beridir hür yaşadım, Hür yaşarım!"

Bu ses; sınırsız çılgınlığımız,

Tarifsiz asaletimizdir

Mısralara düşen.

Yıllarca koparıldık

O büyük geçmişten,

Duyulmadı mısralar özünden.

Şimdi uyanış sancılı,

Uyanış cefalı...

Biliyoruz;

Bir Akif daha gelmez ebeden,

Bizi yeniden uyandırmaya derinden.

Artık yeni başlangıçlar vakti olmalı, Yol zahmetli olsa da durulmamalı. Azamet parlamalı sönük zihinlerde; Kabullenilmiş ezberler

Bir bir vatan evlatlarına atılmalı.

Eski hal bitti, kof düzenler yıkıldı; Kara bir müsvette değil,

Özgürlüktür aslolan.

Gücün var, imkanın var,

Vaktin geldi;

Uyan artık ey cihan devleti!

Virane düşünceler, eziklik prangaları, Ruhundan silinip tükenmeli.

Cihanda sözün yeniden yankılanmalı, Bir aslan gibi kükremeli...

Uyan ey Cihan devleti!

Uyan ey Cihan devleti!

Bekliyor asırlardır

Mazlumlar, bekliyor mahsunlar

Ey Cihan devleti!

#HamzaAkgül...

Şubat yıkımı gibi,

Anlam dünyamdaki karanlık…

Dile getirip de söyleyemediğim,

Kaleme alıp da karaladığım.

Bak şimdi İçten içe yıkımlara gebe;

Yalnızlığın gölgesinde hayallerim.

Banklardaki düşünceli halim

Virane şehrin hüzünü mü bu?

Bilemedim.

Her kelimemde bir başka efkâr,

Her anımda bir başka hazan.

Giden ayların,

Giden günlerin,

Saatlerin dahi hükmü yok sanki;

Sokaklarda olup da yaşamanın,

Banklarda oturup da düşünmenin 

Bu virane şehirde…

Yalnızlık ruhumdaydı, 

Yaşıyordum; gizli saklı 

Şimdi iliklerime kadar yıkılmışlığı,

Anlam dünyamda yaşıyorum.

Gezdiğim caddelerde, 

Yürüdüğüm yollarda

Arardım benliğimi teselli diye.

Şimdi onu aramanın,

Özlemini özlüyorum;

Virane şehrin yıkıntılarında…

    #HamzaAkgül…

Kalbimden duydum o sesi,

Duvarlara çarpıp kırılan

Bir vazo gibiydi;

Kırıldı sanki her şey bir anda.

Zamanın ötesinden sızmış

O solmuş, yorgun nefesin

Ensemden gelmesi gibi…

Biliyorum, arafın kapısı artık kapandı,

Hatalar kendi küllerinde yandı.

Gördüm o sahneyi,

Mizansen oyunların bittiği yeri.

Maskeler düştü usulca,

Zaman geri vermez artık gideni.

Biliyorum;

Bak işte, sözlerin mahkûmu

Serbest şimdi,

Kendi karanlığında eridi, bitti.

Şimdi susuyor o yankı;

Yorulan sadece ses değil, kalpti.Biliyorum;

Ne bir sitem kaldı geriye,

Ne de geçmişin o ağır gölgesi.

Sen dinginliğin esiri isen eğer,

Ben de o sessizliğin ta kendisiyim.

Artık ne bir iz var o sesten,

Ne de kırıklardan kalan bir sızı.

Çekildi sahneden o yorgun gölge,

Sildi zaman, içimizdeki 

O son kavgayı.

Şimdi ne bir soru var sorulacak,

Ne de verilecek bir cevap geriye.

Sen kendi yalancı sessizliğinde kal,

Ben çoktan karıştım 

O mutlak ebediyete.

     #HamzaAkgül…

Bilinmeden, sessizce akıp gidiyor

Umut denen o vefasız yâr…

Belli ki olmadı, 

Bundan sonra da olmayacak, bana yâr.

Bu hoyrat zamane zaten bana dar, 

Bu dünya bana gurbet bana dar…

Gönül bir eski hancı, 

Ömür tükenmez bir yolcu,

Heybede kalan hep aynı sızı, 

Aynı kahır…

Gönül oldu bak yabancı 

Baksana, sinsice ve hiç durmadan tüketiyor benliğimi 

Şu içimde büyüyen, beni benden alan şehir…

Ne uzanan sıcak bir dost eli değer yalnızlığıma,

Ne çehrelerde saklı bir katre tebessüm…

Baktığım o yabancı aynalardan süzülürken zamanın,

Duyulur feryadı: 

Kırıldı artık can kafesim

Uyan uykudan uyan..

    #HamzaAkgül..

Geliyor sesi; 

Yaptıkları ile yapmak istedikleri

Arasındaki o yaşanmışlıkların karanlığındaki fısıltısı.

Biliyorsun aslında,

Her sesin kulakları dövdüğünü İçten içe, derince.

Geliyor sesi. 

Ama anlaşıldığını bildiğini 

Bilmen istenmiyor. 

Belki de buydu esas sorun.

Geliyor sesi. 

Hissediyorsun o an: 

Seni senden alan, 

Yüreğini kökünden koparan 

Duygu karmaşasını.

Geliyor sesi. 

Biliyorum aslında geçmişinden kopamadın, farkındasın. 

Yaptığın hataları gördükçe araftasın. 

En sonunda 

O hataların karanlığında kayboldun. 

Bak işte, sözlerinin mahkumusun.

Geliyor sesi. 

Sen sadece kaybolmakla kalmadın;

Gönülde yok oluşunun yerini

Usul usul mizansen oyunuyla hazırladın.

Geliyor sesi.

Biliyorum sensin; 

Duyulmak, hissedilmek istenmiyorsun.

Artık burası kesin.

Hangi dünyalarda yer ettiysen ömrünce, artık oradasın.

Ben ise yalnızlığımın son evresinde, Gönlümün dinginliğine esirim.

Şimdi susuyor o ses, 

Yorulmuş besbelli. 

Karanlık, kendi gölgesini çekiyor gerisin geri.

Ne bir iz kaldı hatadan, 

Ne de bir sitem şimdi. 

Gönül dingin artık, 

Bitti bendeki o büyük matem.

#HamzaAkgül

"Yolum zordur" dediğinde

"Yolun yolumdur" diyebilene emanettir gönül.

Huzuru bulur o an;

İnsan zorluklarla baş başa olsa da.

Saygıyı sevgiyi matuf bilirsin,

Bilmek ile yaşamayı kavradığında.

Sahipsizlik, yalnızlık son bulur,

Emanete canı verince…

Dünya telaşı bitmez,

Yollar tükenmez,

Hakiki bir dosta varınca ömür.

Gönülden sevilen asla gücenmez,

Aşk ile yoğrulan kor iken,

Bir nefeslik sığınak yetermiş meğer,

Sırrını sırtlayıp yola gidince…

Yükün ağır olsa da hafifler birden,

Aynı menzile bakan gözler bulunca.

Arınır o ruhun kederden, kirden,

Vefa hırkasını cana sarınca.

Ne hüsran kalır geriye

Ne de bir sitem,

Yüreği yüreğe yoldaş edince…

#HamzaAkgül…

Karanlıkta yanan bir fener gibidir;

Sessizce bekliyor,

Sözlerin sesi kulaklarında.

Yankılanır durur o an insanın kalbi;

Eriyorsun zamanla ruhunun

O buz perdesinin insicamında.

Zaman durur birden, yolculuk biter;

Gönül kapıları açılır birden.

Her nefeste yeni umutlar tüter, bilirsin;

Uzaklaşır insan dertten ve kederden.

Kelimeler kalır hep dağarcıkta;

Emanet anılar filizlenir sonra, bak!

Sessizce büyürken bu dar sokakta,

Gider ıssızlığın soğukları, yaşarsın.

Gözlerinde parlayan o son ışıkla,

Yeniden yazılır kaderin izi.

Kelimeler dökülürken aşkla,

Doğar ruhumuzun en sıcak ezgisi.

    #HamzaAkgül…

Veda güzeldir;

Zamanında yapıldığında.

Sessizleşir, hissizleşir insan.

Sözleri yaşarsın o an.

Ardı sıra her hayale daldığında,

Gitmek özeldir artık bilirsin.

Gidilen yerin soğukluğunu

İliklerine kadar hissedersin,

Hayallerinde solmadan.

Kaldığın yerin acısını,

Gidişlerin ıssızlığını yaşarsın kalbinde aniden.

Bak işte diyorken

Şimdi ele dönmüş sözler,

Dersin içten içe.

İşte o an haykırırsın haricen.

Sahibi sabır,

Galibi mahirdir aslında

Yazdığımız bu dizelerin.

İşte o'zaman gidişleri düşünmekle,

Bu yükün hazanını yaşarsın Madiden.

Artık adımlar sıyrılırken

Toprağın yükünden,

Bir yabancı gibi seyredersin

Gölgeni en derininden.

Veda kopmak değildir kökünden; Yeniden doğurmaktır terk edip gideni. Şimdi madi bir masal,

Gelecek ise meçhul.

İşte o an kendi enkazından yükselir Yüreği mahir olan.

Ne geçmişe köle ol,

Ne duyguya kul.

Gidilen yollar mubahtır,

Kalansa yalan.

#HamzaAlguül..

#LGS..

#SABIR...

Sadece susar ve durgunluk

Anında hayallerinin solmasını izlersin..

#HamzaAkgül...

#UyanışınSoğukKolları…

Sabırdır aslında bekleyişin

Son durağında yalnız başına kendinle tartışmak;

Sessiz ve durgunsundur o an,

Ama kalbim aklınla savaşır durur

Bilirsin de anlatmak gelmez içinden.

Umut dolu anı düşünürsünde

Her güzel anı düşlerinle süslersinde

O an yüreğinden

Bir veda kopar koptuğu yerden…

Talihsizlik değil, fıtrattır bu

Kaybedişin hazanında savrulmak,

Belki de ruhun kendi kuyusunda, Bilmeden, sessizce eğilişidir.

Gündüzün geceye duyduğu

O bitmez serzeniş gibidir artık;

Karanlığın koynunda

Kaybolma arzusuyla durulmak.

Düşlerin sonunu müjdelerken ilk ışık,

Uyanışın soğuk kollarına atılır insan.

Aklın bir labirent, duyguların ise bulmaca; karmaşık mı karmaşık…

Zihnin, sözlerinle oynadığı o kesitte,

Özlem midir insanı uykudan uyandıran?

Hasretin gölgesi düşerken

Sol yanına,

Karmaşık duygulara kapılır insan.

Zaman bir nehir olur yorgun dünyanda,

Tersine akıp gider.

Kokusu sinmişken damarına;

Bu yokluk, varlığından daha ağır sitem eder ruhuna.

#HamzaAkgül…

#GaripBekci..

Beklentiler içinde değilim

Artık, bilâkis;

Özlem kuyusunda

Bir garip bekçiyim ben.

Gönlüm viranedir,

Sönmüş; bak, içimdeki ateş:

Kendi enkazının küllerinde

Kalan son tekçiyim ben.

Ne anlatacak bir sözüm var,

Ne de duyacak kulağım;

Duygu selinde gözlerim çağlıyor,

Yüreğim ise karanlık

Dehlizde sessiz mi sessiz.

Zamanın ötesinde sanki her şey, Ruhumda saklanmış mazi; Kayboldum özlemin

O bitmez dehlizinde.

Bir kuyudur bu sonu hasret,

Dibi bucağı görünmez bir kuyu;

Debisi çok derin,

Yankılanır her hecede.

Bulamadım içinde bir damla

Serin suyu.

Gündüzüm sitem benim,

Her gece yanar durur;

Sönmüyor ateşi,

Nerede o eski sıcaklığımın?

Varsın dile gelmesin artık,

Saklı kalsın bu sızım.

Hükmü kalmadı artık,

Ne varlığın ne yokluğun.

Gönül defterlerimde silindi

Her bir yazım.

Artık bu sessizliği tutuyor,

Tutuyor bu alın yazım.

Ne bir dost eli uzanır,

Ne bir ses uykumu böler.

Kendi içimdedir elem ile keder,

Sessizliğin içinde.

Tüm feryatlar sönüktür.

Hazanım yankılanırken benliğimde,

Tuğlası hüzün olan dört duvarın

Ekosu yankılanır yüreğimde.

Varsın duymasın kimse beni,

Dünya gelse artık ne yazar?

Ben kendi gurbetimde

Ebedi bir köleyim artık.

Nöbetim bitti, kapandı son perdem; Şimdi gözlerimi yumdum,

Açılmayacak yeniden.

Ne bir ses duyulur,

Ne de bir nefes alırken bedenim;

Bak işte sessizlikte, Sonsuzluğa karıştım ben.

Menfaatlerini herşeyin Üzerinde tutanlar,

Nereden geldiğini ve

Nereye gideceğini unutanlar,

Bir kez daha hatırlayalım ki;

Bu dünya sizede kalmayacaktır...

#Anonim....

içimden öyle geçti işte....