Başkalarının yazdıklarını çok beğeniyorum. Başkaları da benim yazdıklarımı beğeniyormuş. Peki neden hiç kimse kendinden memnun değil ? Özgüven eksikliği mi, hissettiklerimizin çok azına denk gelen düşüncelerimizden mi... Bilemiyorum.

Ne garip dimi bu kadar kısa sürede bu kadar yoğun hisler yaşamak

Planım dışı gerçekleşen şeyleri sonucu güzel olsa da sevemiyorum. Sonuçta ben öyle olmasını istememişim dimi

Biz eşimle gece ile gündüz kadar farklıyız aslında. İlk evleneceğimiz duyulduğunda tüm ortak çevremiz iki ayrı dünyanın insanı nasıl olurda bir araya gelir diye söylediler. Hayata bakış açımızdan tut, en sevdiğimiz şeyler bile birbirinin zıttı. Ama mutluyuz. Çünkü fikirlerimizle savaşmıyoruz. Birbirimize ne katabiliriz onu düşünüyoruz ve her zaman saygı duyuyoruz. Bir masaya oturdu mu insan o masadan kalktığında kendine bir şey katmıyorsa hiç oturmasın bence daha iyi ... Misafir odası almadık mesela. Onun yerine güzel bir keyif odası yaptık. Eşitliği temsil eden yuvarlak bir masamız, çevresinde iki sandalye. Arkamızda plak ve kitaplar... Her oturduğumuzda biz halen o masadan bilgi sahibi olarak kalkıyoruz. Çünkü ben kendi doğrumu ona diretmiyorum o kendi doğrusunu bana ... Anlaşmak istedikten sonra anlaşmak o kadar kolay ki. Farklı aile yapıları, farklı gelenekler, farklı dünyalar bile iki kalp bir araya gelip saygı duydukça aynı ortamda yaşanabilir hale geliniyor. Yeter ki istensin.

Uzaklarda arama çünkü istesem yakınında olurdum

Güçlü kadınları sevdiğini sanardım ama sen beni güçsüzleştirmek için varımı yoğumu elimden almak istiyorsun.

Okuduğum kitap bittikten sonra her gördüğüm çift fotoğrafında ana karakterlerin olduğunu hayal ediyorum yada kitaptaki tarife uygun biriyle karşılanınca oymuşcasına bakıyorum. Sadece kurgu olduğunu bilecek yaşa gelmeme rağmen kitap karakterlerini gerçek hayatta aramaktan bir türlü vazgeçemedim.