iyiliğe nereye gidiyorsun demişler sahibimi sikmeye gidiyorum demiş.

bilmiyorsun. bilmeyeceksin de muhtemelen. ama insanın içindeki yangın, dışarıdan bakınca sadece bir sigara dumanı sanılıyor. oysa ben bi' orman gibi yanıyorum.

“Gözyaşların, ruhumu toprağın altı kadar soğutuyor…”

hasretinle açılan yarayı dikecek bi' zaman, bi' teselli, bi' vuslat kalmadı bende.

nerde nasıl yaşarım, bir de bana sor.

adımı unuttuğunu söyledin, oysa ben en çok senin dudaklarında vardım.

oysa ben, bir zamanlar seninle kalbimin içinde güneş doğurabileceğime inanıyordum

üşüyünce anılara sarılıp uyursun.

bir kere gömülmedim ama bin mezar toprağı örttüler üstüme.

şimdi gel desen de gelemem ben sana

kollarında uyumuşum, hepsi rüyaymış.

bazıları kurşun asker, yakıp yıkıp esmek ister. kara kanatları omzunda günahı içine çeker.

Çok yorgunum, beni bekleme kaptan.

Sen kadir kıymet nedir bilmezmişsin ve sevgiden de anlamazmışsın. Sevilmek denen şey bile üstüne oturmazmış. Korkağın tekiymişsin ve hiçbir şeyi hak etmezmişsin.

balkonda otururken, uzun süredir her şeyi düzeltmeye ve iyileştirmeye çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. karanlığa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. artık ne olacaksa olsun, ben başaramadım.

gözlerin değil bakışların yoruyor beni.