"Bazı hikâyeler kalabalıkta yazılmaz."

Bazı hikâyeler kalabalıkta yazılmaz.

Genelde kendi kıyılarımda dolaşan biriyim. Yalnızlığı ve yalnızlığımın içindeki beni; sessizliğin içindeki sesimi, kalabalıktan sıyrılıp kendimle baş başa kaldığımda olduğum kişiyi seviyorum.

Burada paylaşılan her metin,

Yaşanmış ya da yaşanması muhtemel duyguların izidir.

Alıntı değil.

Taklit değil.

Buradaki kelimeler bana ait, hissettirdikleri sana.

🕯️Gece Notları #39

Ne çok yalnızlık biriktirdim içimde…

Ruhumun derinliklerinde bir ben var, bir de yabancı biri—

Uzaklaşmak bir kaçış mı, terk etmek bir kurtuluş mu, bilemiyorum artık. Ama şunu biliyorum: kendimden kaçamıyorum.

Sessizliğin içindeki sesimden, acıyan yanımdan, dinlemeyen, dinlenmeyen sancımdan…

Galiba ben, ruhunun zindanında müebbet yemiş talihsiz biriyim— kendine mahkûm, kendine gardiyan.

İstikrar mı, yoksa istiklal mi? Bu bir başkaldırı— akıp giden sıradanlığa, monoton bir hayatın tam kalbine inen bir darbe.

Olmayışlara direnen bir kuş gibi çırparken kanatlarımı özgürlüğe, süzülürken sonsuzluğa—

Sinsi bir yalnızlık benimkisi—

gürültüde bile kendine yer bulan, kalabalıkların arasından sessizce geçip omzuma ilişen.

Gecenin duvar diplerinde büyüyen küf gibi, bir melodinin başı ile sonu arasında, beni yiyip bitiren.

Hakkımda birçok kişiden güzel şeyler duyuyorum. İnsanların kalbine bu şekilde dokunabilmek gerçekten çok değerli.

Böyle anlarda anlıyorum ki; bazen insanın kendinde sessizce taşıdığı güzellikler, bir başkasının dilinde görünür olur.

🕯️Gece Notları #38

Biriktirdiğim gözyaşları üzmedi. Sadece biraz daha ciddi biri yaptı beni.

Eski terk edilmiş, bir rıhtım— pas tutmuş gemiler, yosunlu güverteler gibi kalbimin içi.

Kaç kez okudum, kaç kez başa sardım— hatmettim kendimi.

Tanıdıktı her yer: her köşe, her duygu. Bir döngü; baştan sona kısacık bir koridor.

Duvarlar takvim, duvarlar aşınmış, duvarlar rutubetli.

Kaç kez gezdim aynı izleri, görmezden geldim, yanından geçip gittim.

İçim karanlık bir deniz. Kaç kez daldım, çıkardım kasvetli gölgelerden kendimi.

Kaç kez dilimi ısırdım, bağırdım. Kaç kez ağladım—içime.

Sinmedi. Isınamadım. Dingin denizlerin ortasında fırtınalı, huysuz bir kıyı oldum.

Anlattım. Sustum. Kendime sarıldım—

Ne bir umut, Ne de tutunacak bir sebep. Ne gelecek belli, Ne de geçmişimden hoşnudum.

Yüreğime korku düştü; Soğuk bir gecede Kendime yenildim yine.

Anlatamam. Anlatamayacak kadar doluyum.

Toprak olsam, Çatlarım; yağmur düşmez üstüme. Ne çiçek açar içimde, Ne de bir ot biter.

Ben, tükenmiş bir ruhun Son nefesiyim.

🕯️Gece Notları #37

Kalbim bir durak… Her gün bir yolcu gelir, bekler içimde. Ne yazık ki hepsinin varacağı bir yer vardır. Binip gider vakti gelince.

Bir tek ben kalırım. Bir tek ben… Bir de vedalar.

İncinmiş yürekle, buruk bir tebessümle bakakalırım her gidene. Elvedalarım eşlik eder ardından.

Ne ısrar ederim kalması için ne de peşinden giderim. Sadece kabul ederim.

Eyy duam, gurbet gibisin…