yazardoktor

birkaç gündür kendi hayatımı bile yaşamıyorum. başka bir hayatta konuk oyuncuydum. sıfır sorumluluk, sıfır endişe, sıfır hayat. kendi gerçekliğimin ciddiyeti azaldığı için dünyanın en mutlu insanıydım. hayatın ana karakteri olmak istemiyorum. kendi hayatımı yaşamak istemiyorum. neden yaşadığımı bile bilmiyorum. zaman geçicek doktor olcam. eee? param olcak. ben kendime yetecek miyim? kendime inanacak mıyım? hayır amk. kendime olan ümitlerim ve inancım öyle keskin bitmiş ki herhangi bir başlangıç görmüyorum. kendi kendimi eğliyorum amk. yok iyisin busun şusun. HİÇBİ ŞEY DEĞİLSŞN AQ. öyle herhangi birisin. yok çabala fark yarat o bu şu. yok. yok yani yapamazsın. HAYIR BAK. denememiş olsam dicem ki evet belki olurdu. tüm hayatımı verdim aq. tüm enerjimi verdim. anasını skicem artık. lan bi kere de olsun lan. bi kere de ben mutlu olim. mucize olsun diye etrafa her güne yalvararak bakıyorum. ben hiç gülmicem mi aq. yazıp rahatla fln demişlerdi. yazma kurallarını da skeyim bu arada. zatwn gündw 3 kelime kullanıyom aq taylor swift gibi yazmamı beklemeyin. tüm beynimi kaybettim zaten aq. aptal andaval gibi yaşıyorum.

Bu düzen yıprattı.

bu sorunun yanıtını düşünürken fark ettiğim tek şey küçükken olmak istediğim kişiden uzaklaştığım oldu.

hepimizin “ideal bir persona” hedefi var hepimizinki birbirinden farklı. ben doktor olmak istedim hep, birileri bir şeyler tasarlamak isteyip mimar , mühendis olmak istedi. bu meslekler bizim iç hazzımıza ulaşmamız ve tatminliğimize hizmet ediyor aslında. bakınca hepsinin amacı aynı. mutlu ve tatminkar bir hayat.

düşünüyorum. bu amaca hizmet ediyorum şu an. okulu bitirmeme az kaldı ve doktor sayılırım. kendimle gurur duyuyorum bu açıdan bakınca. istediğim hayata ulaşıyorum. ama bunlar yetmiyor. tatmin olmuş ve huzurlu hissetmek için. peki ne yapmalıydım? bunu düşünüyorum şu an ve açıkçası zorlanıyorum.

bir şeyler ters gidince asıl olması gereken şeyi açıkça görür ve doğrusunu söyleriz. ancak hayat durağan ve sakin ilerlerken asıl sorunu büyük bir kriz olmadığı sürece söylemek zor. bir şeyin doğrusunu görmek için önce yanlış bir şeylerle mi karşılaşmamız lazım?

halbuki milyonlarca yıldır bu hayat milyonlarca şekilde yaşanıyor. doğru bi tanesini bulup yaşamak çok mu zordu?

yine asıl sorun yerine her şeyden bahsettim.