hiç mevsimi geçmez güzelliğinin... 

‘’olsaydım şu kerpiç evin bir penceresi de ben’’

-akdeniz kadar büyürdü fevkalâde gözlerin-

Sen neye yararsın, sen neye yaşarsın ey Türk!

"Gözlerimi çıkar, seni görebilirim Kulaklarımı tıka, seni duyabilirim Ayaklarım olmadan sana kadar yürüyebilirim Dudaklarım olmadan bile seni çağırabilirim Kollarımı kes, seni tutabilirim Bir el gibi yüreğimle kalbimi çıkar al, beynim çarpar Eğer beynimi ateşe verirsen Seni kanımda taşırım" -Rilke-

“bir gül bahçesine girercesine şu kara toprağa girenler”

o ölürken ben kalamam’’

Türkiye ağır yüktür bilmeyen ne bilesi"

“Vur, aşkın ve hakkın zaferi için Vur, dünya bak senden bunu istiyor Vur, yerde bak tarih senin seyircin Vur, gökten bak Allah sana ‘vur’ diyor.”

-Mohandas Karamçand Gandi

“...ve kadınlar, bizim kadınlarımız : korkunç ve mübarek elleri, ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle anamız, avradımız, yârimiz ve sanki hiç yaşamamış gibi ölen ve soframızdaki yeri öküzümüzden sonra gelen ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki ve karasabana koşulan ve ağıllarda ışıltısında yere saplı bıçakların oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan kadınlar, bizim kadınlarımız şimdi ayın altında kağnıların ve hartuçların peşinde harman yerine kehribar başaklı sap çeker gibi aynı yürek ferahlığı, aynı yorgun alışkanlık içindeydiler. ve on beşlik şarapnelin çeliğinde ince boyunlu çocuklar uyuyordu. ve ayın altında kağnılar yürüyordu akşehir üstünden afyon'a doğru. “ 

“en çok sevenler, en iyi ölür”