Bir avuç hıçkırık

Ona ömrünü vermekle, yok etmek istemek arasında geçenlere nereden baksan acı.

Sayende kendimden vazgeçmişim.

Seni nereye olduğunu bilmeden saatlerce yürüten o derdi kime nasıl anlatacaksın.

“Seni çok özlüyorum ama anlatamıyorum kimseye. Çünkü biz dahil herkes bizden bıktı. Söylesene biz ne yapacağız bizimle? Ben ne yapacağım sensiz? Başkasını sevemiyorum işte. Üstelik sen beni yenmeyi de başardın, sevdin birisini. Söylesene cidden ben şimdi ne yapacağım benimle?”

kafamı yastığa koyduğumda içimde bir şeyler çok acıyor ama öldüğümde siz beni o iplemez gülüşümle hatırlayacaksınız

Uykuyla dinlenemeyecek kadar yorgunum artık*

Her gece ağlayarak uyuduktan sonra sabah uyanmanın ne anlamı var?

En büyük hatayı kalbimizi kıran insanları affetmek için bahane aramakla yapmadık mı?

Bir anda gelen her şeyden elini eteğini çekip ortadan kaybolma isteği.

Bilemezsiniz arkadaşlar kimin ne yaşadığını. Öylesine söylenmiş bir sözün nasıl bir insanı yarım saat boşluğa baktırdığını.

Ne yaparsan yap acıtacaksın beni. Ve ben hiçbir şey diyemeyeceğim sana. Sesimi çıkaramayacağım, acını bile sevdiğimden..

Güzel kızım, geçmeyecek. Sen sadece alışırım laflarıyla kendini avutacaksın, acımıyor artık diyerek kandıracaksın kendini ama seni geceler boyu uyutmayan, saatlerce ağlatan hiçbir şey geçmeyecek. Nefes aldığın sürece sırtında bir kambur olarak kalacak bu acılar.

Kimin üzerine titrediysem onunla imtihan edildim. Çok sevmek tehlikeli bir durum.

Çok özledim ama uzak durmak zorundayım, bu acıyı bilemezsin.

Geçecek, güleceğim.

Bana sevmeyi öğreten insan hiçbir şey hissetmemeyi de öğretti.