Lyssa

“Ey sol yanıma düşen ince sızım, öyle tepkisiz kalma. Yaktığın yürektir, çıra değil.”

      Sen ki aramıyor, yazmıyor, sessizliğe gömülüp yok sayıyorsun beni. Ben ki sessizliğine kılıflar uydurup, çeşitli bahaneler ile kandırıyorum kendimi. Biliyorum aslında: hissettiklerin hissettiklerimin yakınından bile geçmiyor. Şimdi gururlu ve mağrur bir şekilde uzaklaşma vakti. Zira kıytırık umutlar yaratıp mutsuzluğumu beslemenin alemi yok. 

adımı senden duymayı o kadar çok özlüyorum ki, 

sensizlik ile titriyor her zerrem ellerimi ısıtamıyor ceplerim mevsimin yaz olduğunu dahi yüreğime inandıramıyorum artık  yalnızlık ise bir tercih değil  karakterimin bir parçası olmak üzere her şeyde senin izin varken bir başkasının varlığı ile aldatamıyorum yokluğunu oysa sen içeren anıları eskitip de unutmayı  yakıştıramıyorum da kendime hem..sevgisi sahi olana  sevdiğini unutturabilir mi dünya?

      Sesin ışık olsa da bazen dudaklarım perde olur dudaklarına. işte bu sevgilim, sessizliğin ve karanlığın en güzel tonudur.