Yaren

en çok kendimden korkarım; çünkü kimse beni benden koruyamaz.

foto seçecek birileri 🥺

Bir sesin hafızadan silinişinin acısı

Ben her defasında sana inanan küçük kız, sen her defasında çok iyi yalan söyleyen bir yalancı.

Ben her defasında sana inanan küçük kız, sen her defasında çok iyi yalan söyleyen bir yalancı.

Sürekli diyorsunuz; keşke senin gibi güçlü olsam, keşke sen olsam, keşke ya keşke.. Güçlü olmak ne sizin gözünüzde? Yılmadan savaşmak mı yoksa her şeye rağmen gülümsemek mi? Hangisi? Gerçekten güçlü müyüm sizin gözünüzde? Ailen ailem olsa diyorsunuz. Ailem bana karşı size gösterdikleri gibi mi? Hayır değil. Ben, bana her gün nefret ile bakan gözlere sahibim. Her hareketimi kınayan da sözlere. Gülümsemek peki? Refleks haline geldi. Sadece dudaklarım kıvrılıyor. Peki ya gözlerim? Onlar gülüyor mu? Parlıyorlar mı mutluluktan? Hayır. Sorun sizde mi? Yoksa bende mi? Anlayamıyorum bazen. Bakıyorum etrafıma, yapayalnız kalmışım. Geçtiğimiz sokaklardan şimdi tek başıma geçiyorum. Adımlarım yavaşlıyor bazen, derin bir nefes alıyorum. Soruyorum kendime. Neden gittiniz? Neden beni en kötü anımda yapayalnız bıraktınız? Neden ellerimi bıraktınız? Cevap alamıyorum. Dört dönüyor her biri kafamın içinde. Kafayı yiyor gibi hissediyorum. Sizi suçlamak istiyorum. Suçlu olmadığımı kendime kanıtlamak istiyorum. Başaramıyorum. Yine lanet namlunun ucu bana dönüyor. Kendimi suçluyorum yaşanan her şey için. Varlığım için, gülüşüm için, size vermeye çalıştığım sevgi için. Ben her defasında kendi silahımı kafama sıkıyorum.

Anlatamıyorum içimden geçenleri. İçimde kopan fırtınaları, sessiz haykırışlarımı. Anlatsam anlamayıp bana acımanızdan korkuyorum. Acımanızı istemiyorum. Nadiren baktığım gözlerinizde benim için akan kırgınlığı görmek istemiyorum. Bu yüzden ‘iyiyim’.

Tutunduğum her dal koptu. Sarıldığım her beden toprak oldu. Okşadığım her saç yandı. İnancım kalmadı.

Gökyüzü çok güzel..

üstündekini nerden almis bilen donsun

Hangi iklimin bitki örtüsü acaba toprak baya elverişli gözüküyor