Byłam zdiagnozowana 4 lata temu z zaburzeniami osobowości (mieszane, głównie unikające i chwiejno emocjonalne), miałam około 3 lat dobrego,stabilnego samopoczucia,zero leków, skończyłem w tym czasie też kilkuletnią terapię, ogólnie wszystko wskazywało na to,że będzie dobrze.

Jednak wpadłam w ostatnim czasie w mocną depresję, wydaje się ona innym doświadczeniem niż za moich nastoletnich lat.

Jednak lekarze nadal uważają, że jest mi źle przez moje zaburzenia osobowości, jakby to nie mogła by być "po prostu" depresja.

Z tego też, mam wrażenie, wynika takie małe zaangażowanie lekarzy,żeby zrobić z tym cokolwiek.

Bo to TYLKO zaburzenia osobowości.

Pomoc psychiatryczna w pilnych przypadkach, która ustawowo ma być realizowana w ciągu 72 godzin, oferuje lekarza za miesiac.

Na izbie przyjęć odsyłają Cię do domu bez jakiejkolwiek pomocy.

Internista dwukrotnie odmawia wystawienia recepty na kontynuację leczenia antydepresantem.

Siedzę w domu, kolejny tydzień bez leków i pomocy.

Nie masz kasy na prywatne leczenie to zdychaj.

Aaa i prawie zapomniałam.

Zwolnili Cię z pracy,bo nie było Cię 2 tygodnie z powodu nawrotu.

Teraz możesz zdychać.

Łatwo współczuć smutnym buziom na plakatach, ale gdy twój bliski wpada w złość,nie jest w stanie zrobić najprostszej czynności,albo nie poprawia mu się wystarczająco szybko,to już przestaje być tak kolorowo.