Πανε μήνες που ψάχνω την έξοδο . Πριν χρόνια θυμάμαι ήμουν στο ίδιο σημείο . Πονάω. Δεν μπορώ να το κάνω .Φοβάμαι. Όχι όχι ,δεν είμαι στο ίδιο σημείο . Το κένο που είχα τότε τώρα δείχνει να μεγάλωσε.Μεγάλωσε και αυτό μαζί μου!Δυστυχώς δεν χάθηκε όπως νόμιζα . Με πνήγει . Με πνήγει η αναπνοή μου. Δεν θέλω να την νιώθω πια μεσά στο δωμάτιο. Μια φυλακή ειναι , ναι αυτό ακριβώς είναι το σπιτι μου .Θέλω λίγο αέρα! Πρέπει να βγώ για λίγο έξω να περπατήσω να αφήσω την σκεψη αυτη να φυγει. Πάνε μέρες που είχα να βγω .Αχ πόσο με ηρεμουν τα κυμματα της θαλασσας... Πίσω στο σπίτι .Τίποτα δεν έχει ειναι κενό .Είναι ένα σώμα που περπατά από συνήθεια και ένα πρόσωπο που χαμογελά χωρίς να χαίρεται .